ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ;

image

Τις προάλλες έπεσα,τυχαία,πάνω σε αυτό το ευφάνταστο,ομολογουμένως,σκιτσάκι. Αφού γέλασα πονηρά με την τσαχπινιά του, αναρωτήθηκα: αν ξέραμε οτι, τελικά, ένας έρωτας θα κατέληγε στο κενό, θα ξεκινούσαμε όλη την ιστορία ή θα λέγαμε: Ευχαριστώ, δε θα πάρω!

Ε λοιπόν, θεωρώ, οτι δεν πρέπει να χαλάμε την έκπληξη του έρωτα. Ξέρω, οτι όσοι έχουν πληγωθεί θα λένε τώρα από μέσα τους πως μιλώ εκ του ασφαλούς, όμως αν γνωρίζαμε εκ προοιμίου τι θα συνέβαινε θα αναιρείτο η έννοια «έρωτας». Γιατί, ο έρωτας είναι κυρίως απρόβλεπτος, είναι τρέλα, ακρότητα, φαντασία. Αν κάτι τον σκοτώνει είναι η σιγουριά και η προβλεψιμότητα. Δεν τα ανέχεται αυτά. Τον δηλητηριάζουν σε μικρές δόσεις. Και όλο αυτό δεν είναι μαζοχιστικό-αν και μας αρέσει να τυραννιόμαστε όσο ζούμε ενα θυελλώδες πάθος- είναι η κινητήρια δύναμή του. Ξεκινάς τρελός και παλαβός για το έτερον σου ήμισυ χωρίς να ξέρεις πού θα βγει και αφήνεσαι…

Πολλές φορές μια εσωτερική φωνή μας προειδοποιεί: Ε! Εκεί που πας,θα φας τα μούτρα σου! Κι εμείς συνεχίζουμε. Γιατί; Γιατί άπαξ και ερωτευτείς αληθινά δεν υπάρχει επιστροφή. Ρουφάς κάθε σταγόνα και το ζεις μεχρι τέλους! Κι ας το ήξερες απ’την αρχή…

Ο έρωτας ανέκαθεν είχε μια δόση τραγικότητας. Γιατί, ίσως, ο πραγμάτικος έρωτας δεν είναι λουλουδάκια και καρδούλες… Είναι πυρετός που σου καίει τα σωθικά και ενδεχομένως σε οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Η παγκόσμια λογοτεχνία βρίθει από τέτοιες τραγικές καταλήξεις: «Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου» από τον υπέροχο Γκαίτε, » Τριστάνος και Ιζόλδη «, ακόμα και το πασίγνωστο » Ρωμαίος και Ιουλιέτα «. Στη φιλοσοφία, οι έννοιες έρωτας-θάνατος είναι αλληλένδητες. Γιάτι κάθε πληγωμένος έρωτας είναι και μια ψυχική αυτοκτονία. Στον έρωτα, δεν υπάρχει ισότητα. Τα δύο σκέλη του είναι φυσικά αδύνατο να αγαπούν ισόποσα.

Όμως και να πληγωθούμε, τι μας εμποδίζει από το να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να σηκωθούμε; Τίποτα! Θα μας κοστίσει λίγο χρόνο, αλλά είναι το απαιτούμενο διάστημα, για να κάνουμε ένα απολογισμό και να βγούμε πάλι νικητές και ωραίοι στο παιχνίδι της ζωής και στο κυνήγι του έρωτα. Άλλωστε,όπως έλεγε και ο Beckett: Τα λάθη μου ,είναι η ζωή μου. Και είναι καλό να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, αρκεί βέβαια να μην τα μαθαίνουμε όλα από αυτά!

Γι’αυτό λοιπόν, μην προσπαθείτε να χαλάσετε την έκπληξη! Μπορεί να σας επιφυλάσσει και κάτι πολύ καλό… Ένα είναι το σίγουρο. Όπως και να ‘χει, στο παιχνίδι του έρωτα, δεν μπορεί κανείς να βγει νικητής.

Amy Winehouse- Love Is A Losing Game

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s