ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

Routina

Σηκώθηκε ράθυμα από το κρεβάτι. Αισθανόταν τα πόδια της βαριά και το κεφάλι της πονούσε απίστευτα… Ωραία ξεκινούσε η μέρα! Και να ήθελε να υποσχεθεί στον εαυτό της ότι δε θα άφηνε καμια αρνητική σκέψη να της καταστρέψει το «σήμερα», πώς θα μπορούσε; Είναι μέρες που όσο και να το θες,το μυαλό σου δεν πειθαρχεί! Ήπιε βιαστικά έναν καφέ , ντύθηκε και έφυγε…

Στο λεωφορείο,ίδια παράσταση,χιλιοπαιγμένη. Άνθρωποι στριμωγμένοι,με πρόσωπα νυσταγμένα και η γραμμή του στόματος μια απόλυτη παύλα. Λες και δεν ένιωθαν τίποτα εκείνη την ώρα. Ούτε καν δυσαρέσκεια! Όλοι φαίνονταν τόσο απρόθυμοι και η μέρα μόλις ξεκινούσε. Μόνο δυο κυρίες αποτελούσαν εξαίρεση στην πνιγηρή σιωπή. Λογομαχούσαν για μια θέση με τέτοια θέρμη σαν να ήταν η πηγή ενέργειάς τους.

Κοίταξε για λίγο έξω από το παράθυρο. Μόνο ο ήλιος χαμογελούσε. Ξημέρωνε μια υπέροχη μέρα! Σκέφθηκε το σημερινό πρόγραμμά της. Κουράστηκε και μόνο που διαπίστωνε το πόσο μονότονο ήταν. Θα έπρεπε να ακολουθήσει και σήμερα την ίδια τελετουργία όπως χθες και προχθές και και… Ταξίδεψε αρκετά πίσω στο χρόνο , αλλά και πάλι δεν μπόρεσε να βρει ποια ήταν η τελευταία φορά που ξεκίνησε κάτι,το οποίο της προσέφερε έστω μια δόση ενθουσιασμού!

Το λεωφορείο πλησίαζε σιγά-σιγά και όση ώρα κοιτούσε έξω από το παράθυρο είχε την εντύπωση ότι ο ήλιος τη φλέρταρε. Λες και της χαμογελούσε,προσκαλώντας την στην αγκαλιά του. Τελικά,όλα τα αρσενικά μετέρχονται τα ίδια πονηρά κόλπα. Και τότε της ήρθε μια ιδέα που αστραπιαία την απώθησε : Να το σκάσει από τη δουλειά! Όσο πλησίαζε η στιγμή να φθάσει,τόσο η ιδέα ήταν αδύνατο να καταπνιγεί στο ασυνείδητο. Αυτή που δεν είχε κάνει ποτέ κοπάνα! Ούτε καν στο σχολείο! Αυτή,που δεν είχε παρανομήσει ποτέ στη ζωή της. Μέχρι και στις διαβάσεις των πεζών,ούτε χιλιοστό δεν είχε περπατήσει έξω από τα όρια τους.

Το λεωφορείο έφθασε. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά δυνατά! Δεν άντεχε άλλη μια μέρα τα ίδια… Όχι σήμερα! Ειδικά σήμερα! Θα προφασιζόταν ότι ήταν άρρωστη. Ήξερε ότι θα έστελαν γιατρό στο σπίτι να το ελέγξει. Ήξερε τις κυρώσεις, αν ανακαλυπτόταν το ψέμα. Όμως δεν την ένοιαζε! Είχε τέτοια ανάγκη να ξεφύγει από την ανία,που αδιαφορούσε πλήρως. Ας δεχόταν και μια επίπληξη μια φορά στη ζωή της! Αρκετούς επαίνους είχε ακούσει μέχρι τώρα. Είχε καταντήσει κουραστικό κι αυτό!

Γύρισε όλη την Πλάκα και τα σοκάκια της. Ρούφηξε τον ήλιο ηδονικά! Ένιωθε ότι ζέσταινε όλο της το κορμί σαν να ήταν δυο εραστές που επιδίδονταν σ’ένα ερωτικό παιχνίδι. Γέλασε πονηρά,σαν να έλεγε : Ναι! Τελικά ενέδωσα στο κάλεσμά σου. Περπάτησε για ώρες…

Όταν έφθασε σπίτι ήταν πια η ώρα που θα επέστρεφε αν είχε πάει στη δουλειά. Όμως,τώρα γυρνούσε με ένα τεράστιο χαμόγελο και γεμάτη ενέργεια. Πρώτη φορά είχε κάνει κάτι για τον εαυτό της… Και ήταν υπέροχο!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s