Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΑΛΟΓΟΥ

Λευκό_άλογο

Είναι κάποια τραγούδια που σε αγγίζουν ιδιαίτερα. Καταφέρνουν και ερεθίζουν αυτή την ευαίσθητη χορδή που όλοι κρύβουμε μέσα μας, συγκινώντας μας. Άλλες φορές είναι η μελωδία που μπορεί να σε κεντρίσει, άλλες ο στίχος, άλλες η ερμηνεία, πολλές φορές όλα μαζί. Έχω παρατηρήσει μάλιστα ότι κάποιο τραγούδι σημαίνει πιο πολλά όταν βιώνω μια ειδική κατάσταση στη ζωή μου. Για παράδειγμα, ενώ μπορεί σε κάποια άλλη φάση να περάσει αδιάφορο, έρχεται μια δεδομένη στιγμή και κουμπώνει σαν κλειδί στην κλειδαριά. Και τότε με στοιχειώνει για μέρες… Ένα τέτοιο τραγούδι είναι και η «Ουρά του Αλόγου». Ντρέπομαι που θα το πω, αλλά το έμαθα μόλις προχθές. Μουσική και στίχους έχει γράψει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, όμως πιο γνωστό έχει γίνει από την ερμηνεία του Γιάννη Χαρούλη, του οποίου δεν είμαι και fan οφείλω να παραδεχθώ.

Σας παραθέτω τους στίχους:

Ο καβαλάρης τ’ άλογο το `χε μες στην καρδιά του.
Που να `βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.
Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.
Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ’ τον ίσκιο.
Μα ένα παλιομεσήμερο, σε μια συκιά από κάτω,
αστρίτης στραβογάμησε και δίνει δαγκωσιά του.
Δεν πέρασαν πέντε λεπτά μα πέρασαν αιώνες
ο καβαλάρης το θρηνεί, χαϊδεύει τους λαγώνες.
«Σύντροφε που ξανοίγεσαι, που χάνεσαι και φεύγεις;
Ας δώσουμε όρκο, με καιρούς να σ’ εύρω ή να μ’ εύρεις».
Σκυφτός γυρνάει στο σπίτι του, σκυφτός την πόρτα ανοίγει,
καρφώνει τα παράθυρα και στο πιοτό το ρίχνει.
Το άλογο στο μεταξύ τα όρνια το τυλίξαν
το σκελετό και την ουρά μονάχα που τ’ αφήσαν.
Περνούσε κι ένας μάστορας που `μαθε στην Κρεμόνα
να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια.
Είδε την τρίχα της ουράς άσπρη και μεταξένια,
την πήρε κι έφτιαξε μ’ αυτή δοξάρια ένα κι ένα.
Δυο μήνες έκανε ο νιος ν’ ανοίξει παραθύρι
την Τρίτη την πρωτομηνιά βγαίνει στο πανηγύρι.
Εκεί `ταν λαουτιέρηδες που θέλαν’ παρακάλια
ήτανε κι ένας βιολιτζής που έπαιρνε κεφάλια.
«Γεια και χαρά στου βιολιτζή. Χρήμα πολύ θα δώσω.
Θέλω ν’ ακούσω απ’ τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσω».
Δέκα φορές το πέρασε ρετσίνι το δοξάρι,
ταιριάζει στο σαγόνι του, τ’ όργανο με καμάρι,
και σαν αρχίζει δοξαριές, μια πάνω και μια κάτω,
τον κόσμο φέρνει ανάποδα, τη γη μέσα στο πιάτο.
Πετάει με χούφτες τα λεφτά, ο άντρας και χορεύει
ακούγεται χλιμίντρισμα και το μυαλό του φεύγει.

Πώς να μην ανατριχιάσεις με το τελευταίο δίστιχο!

Advertisements

4 thoughts on “Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΑΛΟΓΟΥ

  1. Ο/Η :-) λέει:

    Προσωπικά έχω μεγάλη αδυναμία σε τραγούδια που εξιστορούν κάποια ιστορία. Είται είναι μεταφορική είται παραβολική είται οτιδήποτε. Μου προκαλούν μια ανατριχίλα. Αρκεί βέβαια το όλο concept να είναι καλαίσθητο και εντός των μουσικών μου γούστων.

    Συμφωνώ και επαυξάνω περι κλειδαριών.
    Περιμένουμε και άλλες ωραίες δημοσιεύσεις 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Νομίζω ότι όπως σε όλα τα πραγματα που μιλούν στην καρδιά μας, το timing παίζει καθοριστικό ρόλο, οπότε για αυτό και κάποια βιβλία, ταινίες, τραγούδια κτλ αποκτούν για μας ένα ιδιάιτερο ειδικό βαρος κατά καιρους..Πολυ όμορφο τραγούδι, το οποίο και εγώ ομολογώ πως δεν γνώριζα…φιλια συννεφιασμένα αφού ο καιρός μας τα χάλασε, ωστόσο η διάθεση παραμένει ηλιόλουστη, και να μην πετάξουμε αετό, ας πετάξουμε ψηλά τον χαρταετο της ψυχής και των θέλω μας, τώρα που δειλά δειλά έρχεται η άνοιξη! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s