ΩΡΑ ΓΙΑ ΛΙΓΗ ΜΑΓΕΙΑ…

 IMG_6821

Οι ψευδαισθήσεις, είτε αυτές που τρέφουμε για ανθρώπους και καταστάσεις στη ζωή μας, είτε ως προέκταση κάποιου ψυχωσικού συνδρόμου καλό είναι να αποφεύγονται ή να προλαμβάνονται. Είναι όμως και κάποιες «ψευδαισθήσεις» που μας εξιτάρουν, μας διασκεδάζουν και μας γοητεύουν. Φυσικά, αναφέρομαι, στα «μαγικά» όπως συνήθως τα αποκαλούμε. Αυτή η μορφή τέχνης, όπου διάφορα τρικάκια σου δίνουν την αίσθηση ότι κάτι απίθανο και υπερφυσικό συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου,  διασκεδάζει εδώ και αιώνες τους ανθρώπους. Όλοι έχουμε παρακολουθήσει, έστω μια φορά στη ζωή μας, μια τέτοια παράσταση, όλοι έχουμε γοητευθεί κι απορήσει κι ενίοτε έχουμε προσπαθήσει να ξεσκεπάσουμε το «κόλπο» σχεδόν νευριασμένοι που ο ιλουζιονιστής κατάφερε να παίξει με τις αισθήσεις μας και να μας κοροϊδέψει μπροστά στα μάτια μας. Πώς όμως ξεκίνησε όλο αυτό; Από πότε οι άνθρωποι ανακάλυψαν τη δύναμη της ψευδαίσθησης ως μέσο διασκέδασης;

Η απάντηση είναι, σχεδόν από πάντα. Η ρίζα της λέξης «Μάγοι» είναι ελληνική και καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας υπήρχαν άνθρωποι που χρησιμοποιούσαν τη «μαγεία» είτε ως πρακτική σε θρησκευτικές τελετές -κάτι που ένα σύγχρονος άνθρωπος καταλαβαίνει ότι αυτό που αντιλαμβάνοταν τότε ως έργο θεού ή διαβόλου δεν ήταν παρά ένα τρικ- είτε για διασκέδαση ή ακόμα και για να «κλέβουν» σε διάφορα παιχνίδια. Η «συστηματοποιήση» των μαγικών κόλπων (ας μου επιτραπεί ο όρος) ήρθε περί το 16ο αιώνα , όταν ο Άγγλος Reginald Scot, συγκέντρωσε σε ένα βιβλίο όλα τα τότε γνωστά «μαγικά» και επεξηγούσε λεπτομερώς πώς επιτυγχάνονται. Σε μια εποχή, που ο σκοταδισμός του μεσαίωνα έδινε χώρο σε πίστη για ύπαρξη ακάθαρτων πνευμάτων και μαγείας με μεσολάβηση του διαβόλου, το παραπάνω έργο υπήρξε μια φωνή λογικής. Φυσικά, δεν γλίτωσε από την πυρά.

The Conjurer-Hieronymous Bosch

The Conjurer-Hieronymous Bosch

Μέχρι το 18ο αιώνα, τα κύρια μαγικά ήταν η κατάποση σπαθιών, τα ταχυδακτυλουργικά και το γνωστό κόλπο με το φύσημα της φωτιάς που υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Ο άνθρωπος που ήρθε να αλλάξει τα δεδομένα, δεν ήταν άλλος από τον  Jean Eugène Robert-Houdin, (κάποια χρόνια αργότερα ο γνωστός σε όλους Χουντίνι, θα εμπνευστεί το ψευδώνυμό του από εκείνον) έναν Γάλλο ωρολογοποιό. Μελετούσε με πάθος την «τέχνη της παραπλάνησης» από μικρός και το 1845 κατάφερε να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα εγκαινιάζοντας παραστάσεις σε δικό του θέατρο με την ονομασία «Soirées Fantastiques», δηλαδή φανταστικές βραδιές. Ένα από τα πιο γνωστά του επιτεύγματα βασίστηκαν στον ηλεκτρομαγνητισμό, μια έννοια εν πολλοίς άγνωστη στην εποχή του. Συγκεκριμένα, παρουσίαζε ένα κουτί που όλοι μπορούσαν να σηκώσουν. Στη συνέχεια , ισχυριζόταν ότι μπορεί να καταστήσει  ακόμα και τον πιο χειροδύναμο μες την αίθουσα, ανίκανο να το σηκώσει. Πράγματι, όσο κι αν πάσχιζαν, το κουτί ήταν αδύνατο να μετακινηθεί από εκεί που το είχε αποθέσει. Το μυστικό; Το κουτί είχε πάτο από σίδηρο και στο δάπεδο είχε κρυμμένο ένα μαγνήτη, που ενεργοποιούσε, όταν λάμβανε χώρα το νούμερό του. Όμως, ένα από τα πιο εντυπωσικά του έργα, ήταν ομολογουμένως η «Θαυμαστή Πορτοκαλιά», που μέχρι τις μέρες μας προκαλεί θαυμασμό. Σε αυτό το κόλπο, δανειζόταν ένα μαντήλι από κάποια γυναίκα στο κοινό και υποσχόταν ότι θα το εξαφανίσει και θα το εμφανίσει ξανά μέσα σε ένα… Πορτοκάλι! Αφού, έπαιρνε λοιπόν το μαντήλι το έκανε ένα πολύ μικρό μπαλάκι στα χέρια του και άφηνε το κοινό να νομίζει  ότι το «τοποθετούσε» μέσα σε ένα αυγό. Όλοι τότε νόμιζαν ότι θα σπάσει το αυγό και θα εμφανιστεί το μαντήλι. Φυσικά και όχι! Εν συνεχεία, «διαπερνούσε» το αυγό μέσα σε ένα λεμόνι και το λεμόνι σε ένα πορτοκάλι. Τότε, συρρίκνωνε το πορτοκάλι μετρατρέποντας το σε σκόνη που έριχνε μέσα σε ένα ποτήρι με λικέρ. Ο βοηθός εμφανιζόταν στη σκηνή φέρνοντας μια «γυμνή» πορτοκαλιά σε ένα ξύλινο γλαστράκι.  Ο Houdin έβαζε φωτιά στο κύπελλο με το λικέρ και το τοποθετούσε κάτω από την πορτοκαλιά αναπαριστώντας το φως και τη ζέστη του ήλιου. Τότε, με το μαγικό του ραβδί έκανε την πορτοκαλιά πρώτα να ανθίσει και έπειτα να καρποφορήσει! Αφού μοίραζε τα πορτοκάλια στο κοινό, για να πεισθούν ότι είναι αληθινά, κρατούσε το τελευταίο. Όταν κουνούσε για μια τελευταία φορά το ραβδάκι του, το πορτοκάλι άνοιγε στα τέσσερα και αποκαλυπτόταν ένα λευκό υλικό που έμοιαζε να περιέχει κάτι. Τότε, δυο πεταλούδες εμφανίζονταν από τη θαυμαστή πορτοκαλιά κρατώντας η καθεμία από μια γωνία του μαντηλιού που είχε εξαφανιστεί εξαρχής. Προφανώς, το κοινό ξεσπούσε σε χειροκροτήματα μπροστά σε αυτό το μεγαλειώδες έργο.

Robert_Houdin image

Τα μαγικά κόλπα είτε πρόκειται, για εξαφανίσεις αντικειμένων, διεισδύσεις στέρεων αντικειμένων σε άλλα, μεταμορφώσεις ενός υλικού ή «προβλέψεις» της επιλογής ενός θεατή, ασκούν ακόμα γοητεία στο σύγχρονο άνθρωπο. Ένας πετυχημένος «θαυματοποιός» της εποχής μας, είναι ο David Copperfield, που συνεχίζει την μακρά παράδοση των προκατόχων του. Η διαχρονικότητα της τέχνης αυτής ίσως μαρτυρά ότι ο άνθρωπος πάντα θα έχει ανάγκη από λίγη «μαγεία» στη ζωή του, να εξαπατηθεί οικειοθελώς για λίγο και να αισθανθεί ότι ξεφεύγει από τα αυστηρά όρια της ρεαλιστικής πραγματικότητας. Δεδομένου, όμως, ότι όλα τα παραπάνω κόλπα υπακούουν αυστηρά σε φυσικούς νόμους, ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο και καλύτερο μαγικό κόλπο το έχει στήσει η ίδια η φύση. 

Bonus:* Αν δεν την έχετε δει, προτείνω ανεπιφύλακτα την καταπληκτική ταινία του Christopher Nolan » The Pretige».

 The_prestige

** Κι αν σας γοητεύουν ακόμα τα παραμύθια για το τσίρκο του 19ου αιώνα,οι ιλουζιονιστές και αποζητάτε λίγη «εφηβική» μαγεία, διαβάστε το «Το Τσίρκο της Νύχτας» από την Erin Morgenstern των εκδόσεων Πλατύπους.

The_night_circus

21 ΜΑΡΤΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

 Τον Οκτώβριο του 1999 η UNESCO ανακήρυξε την 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η επιλογή της συγκεκριμένης μέρας έγινε ύστερα από πρόταση της ποιήτριας Λύντιας Στεφάνου, η οποία σκεπτόμενη συμβολικά διατύπωσε πολύ όμορφα, πως η ημερομηνία αυτή συμπίπτει με την εαρινή ισημερία, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Στόχος της πρωτοβουλίας ήταν να αναδειχθεί η ποίηση ως ύψιστη τέχνη στο ευρύ κοινό. Άλλωστε, ζωή χωρίς ποιήση δεν υφίσταται.

 Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος με αφορμή τη συγκεκριμένη ημέρα λαμβάνουν χώρα κάποια πολύ ενδιαφέροντα events. Το σαββατοκύριακο αυτό, λοιπόν, είναι αφιερωμένο στην ποιήση και σας παρουσιάζω κάποιες προτάσεις για όσους μένουν στην Αθήνα.

• Σάββατο 21 Μαρτίου:

 – Για 9η συνεχόμενη χρονιά, ο IANOS μαζί με περισσότερους από 50 ανθρώπους του πνεύματος -ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφους, συνθέτες, τραγουδιστές και δημοσιογράφους-, διοργανώνει το μεγάλο αφιέρωμα στην ποίηση. Ο καθένας επιλέγει και απαγγέλει το ποίημα που αγαπά, ενώ παράλληλα στη σκηνή του ΙΑΝΟΥ θα ερμηνευθούν μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια μελοποιημένης ποίησης. Παρουσιάζει η Μαργαρίτα Μυτιληναίου.  Μπορείτε να το παρακολουθήσετε  ζωντανά  και στο ianos.gr

Πού; Σταδίου 24, Αθήνα

Ώρα; 18:00 

Είσοδος Ελεύθερη

———————————————–

– «Οκτώ γενιές ποιητών»

Δεκαέξι ποιητές γεννημένοι τις δεκαετίες από το 1920 έως και το 1990 συνομιλούν μεταξύ τους και με το κοινό και διαβάζουν δικά τους και άλλων ποιήματα.

Νάνος Βαλαωρίτης, Νίκος Ερηνάκης, Χρήστος Ρουμελιωτάκης, Θεώνη Κοτίνη, Κώστας Παπαγεωργίου, Βάγια Κάλφα, Δήμητρα Χριστοδούλου, Δημήτρης Αθηνάκης, Γιώργος Μπλάνας, Γιάννης Αντιόχου, Ορέστης Αλεξάκης, Λένα Καλλέργη, Κώστας Κουτσουρέλης, Κατερίνα Χανδρινού, Πάνος Κυπαρίσσης, Αγγελική Κορρέ.

 

Πού; Στοά Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5

Ώρα; 12 μ.μ.

Είσοδος ελεύθερη

• Κυριακή 22 Μαρτίου:

– Τα ποιήματα της Κικής Δημουλά από το τελευταίο έργο της « Δημόσιος Καιρός» ενέπνευσαν την εικαστικό Ράνια Καπελιάρη που τα «ζωγράφισε». Οι πίνακες της αυτοί, εκτίθενται από την Κυριακή 22 Μαρτίου του 2015, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Την πρώτη μέρα , την Κυριακή, η Κική Δημουλά , θα είναι , στο Μ. Μουσικής για να μιλήσει με οσους αγαπούν την ποίηση της και να υπογράψει βιβλία της , σε οσους το θέλουν. Παράλληλα, ποιήματα της Κικής Δημουλά θα διαβάσει η Νατάσα Πασχάλη.

Πού; Στο M shop κατάστημα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (εκεί θα βρίσκονται κι όλα τα βιβλία της Κικής Δημουλά)

Ώρα; 19:00

Είσοδος ελεύθερη

—————————————————————————-

«Σε βρίσκει η Ποίηση» , του αγαπημένου Τίτου Πατρίκιου:

Τέλος, δε θα μπορούσα να μην παραθέσω ένα ποιήμα του Κ.Π. Καβάφη. Ίσως, δεν είναι από τα καλύτερά του, όμως όταν το είχα πρωτοδιαβάσει με είχε συγκινήσει:
Η Διορία του Nέρωνος
Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε
του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό.
«Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.»
Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.
Τριάντα χρονώ είναι. Πολύ αρκετή
είν’ η διορία που ο θεός τον δίδει
για να φροντίσει για τους μέλλοντας κινδύνους.

Τώρα στην Pώμη θα επιστρέψει κουρασμένος λίγο,
αλλά εξαίσια κουρασμένος από το ταξείδι αυτό,
που ήταν όλο μέρες απολαύσεως —
στα θέατρα, στους κήπους, στα γυμνάσια …
Των πόλεων της Aχαΐας εσπέρες …
A των γυμνών σωμάτων η ηδονή προ πάντων …


Aυτά ο Νέρων. Και στην Ισπανία ο Γάλβας
κρυφά το στράτευμά του συναθροίζει και το ασκεί,
ο γέροντας ο εβδομήντα τριώ χρονώ.

Εσάς; Ποιο είναι ένα από τα αγαπημένα σας ποιήματα;

ΓΛΥΚΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ…

Είναι κάποιες φορές που μια μυρωδιά, μια μελωδία ή έστω μια λέξη, με κάνουν να θυμάμαι τον μικρό μου εαυτό, εμένα σαν παιδάκι, δηλαδή. Δεν μου συμβαίνει και πολύ συχνά αυτό -δυστυχώς- αλλά όταν αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια, το μυαλό μου γεμίζει με πολύχρωμες και «μοσχοβολιστές » εικόνες. Εντάξει, το παραδέχομαι, δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε που εγκατέλειψα ηλικιακά την παιδική φάση, αλλά μου λείπει απίστευτα πολύ. Όλη αυτή η γλυκιά αφέλεια και άγνοια για τα » βάσανα» που ακολουθούν, όλο αυτό το χρώμα και η φαντασία, ακόμα και η φροντίδα που σου δείχνουν όλοι. Είναι και κάποια πράγματα άμεσα συνδεδεμένα με την παιδική μου ηλικία. Που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όταν θα τα βλέπω ή όταν κάτι με κεντρίσει για να τα θυμηθώ, ένα χαμόγελο θα σχηματίζεται στα χείλη μου και θα με τυλίγει μια τεράστια λαχτάρα να ταξιδέψω στη » Χώρα του Ποτέ» για να ακούσω τον Πίτερ Παν να μου λέει : «Μην μεγαλώσεις, είναι παγίδα!».

Κάθε Κυριακή, πριν γεννηθεί η μικρή μου αδελφή, ήταν σχεδόν έθιμο, να πηγαίνουμε με τους γονείς βόλτα στην παραλιακή. Μετά τις κούνιες, το περπάτημα, το χάζεμα στους ανθρώπους που έπαιζαν σκάκι με πιόνια στο τότε ύψος μου (πρέπει να υπάρχει ακόμα), η βόλτα επισφραγιζόταν με ένα μπαλόνι κι ένα χάρτινο ανεμόμυλο. Και σχεδόν κάθε φορά,το μπαλόνι το έσκαγε από το μικρό μου χέρι και πήγαινε να βρει τον ήλιο, όπως έλεγε η μαμά. Όμως, εκείνους τους χάρτινους ανεμόμυλους δεν τους έχασα ούτε μια φορά. Τους φυσούσα και παρακολουθούσα να κινούνται μέχρι να σταματήσουν και δως του πάλι, για όλη την υπόλοιπη Κυριακή.

Οι κανόνες του παραπάνω παιχνιδιού πολύ απλοί: ξεκινάς από την αφετηρία με τέσσερα πιόνια. Πρέπει να κάνεις το γύρω του ταμπλό ρίχνοντας το ζάρι με στόχο να βάλεις και τα τέσσερα στη «φωλιά» τους. Πρόσεχε όμως! Αν κάποιο πιόνι αντιπάλου συμπέσει σε σημείο που βρίσκεσαι εσύ, σε «τρώει» και πρέπει να κάνεις το γύρο από την αρχή. Ο «Γκρινιάρης» ήταν το πρώτο επιτραπέζιο που έπαιξε ποτέ ο μπαμπάς μου. Θέλοντας να μη χαλάσει την παράδοση ήταν το πρώτο επιτραπέζιο που έμαθα να παίζω κι εγώ. Πόσες και ποσές ζαριές έχουν παιχθεί, πόση γκρίνια σε κάθε ήττα, πόσες αναμνήσεις….

Φυσικά, οι παιδικές αναμνήσεις δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν γλυκιά γεύση. Πράγματι, το γλυκό της φωτογραφίας, οι αγαπημένες χιονούλες, είναι άμεσα συνδεδεμένο με τα παιδικά χρόνια. Κάθε φορά που η θεία μου -της έχω ιδιαίτερη αδύναμια- μας επισκεπτόταν, φρόντιζε να φέρει ένα κουτί με αυτό το γευστοκότατο γλύκισμα. Κάτι το σχήμα που παρέπεμπε σε χιονόμπαλα, κάτι το ίδιο το όνομα, κάτι η μικρή παρανομία πως τρως κάτι σαν παγωτό μες το χειμώνα, δε θέλει και πολύ για να τις αγαπήσει ένα παιδί. Ώσπου, μεγάλωσα και η θεία σταμάτησε να έρχεται με τις χιονούλες της μες το χαρακτηριστικό ροζ κουτί. Ξαναδοκίμασα να φάω μέτα από χρόνια, πριν λίγο καιρό. Δεν είχαν την ίδια γεύση με τότε… Σίγουρα! Τότε, ήταν πιο γλυκές και νόστιμες.

Κασέτες VHS: ένα τεχνολογικό επίτευγμα που σημάδεψε όλα τα παιδιά. Τουλάχιστον τα παιδιά των 90’s. Ταινίες της Disney ή βιντεοκασέτες που δώριζαν διάφορα παιδικά περιοδικά προστίθενταν συνεχώς στην πρώτη συλλογή που αποφάσισα να αρχίσω. Με τις ταινίες αυτές, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, αποκτήσαμε τους πρώτους μας ήρωες και τα πρώτα μαθήματα ζωής. Σαν τώρα θυμάμαι να γυρνώ από το σχολείο και να ρωτώ: Μαμά, ποια ταινία λες να βάλω να δω σήμερα; Και είχα δει κάπου 20 φορές την καθεμία. Γιατί τι θα ήταν τα παιδικά χρόνια χωρίς τη «Φαντασία» του Disney ή το Lion’s King ;

Από τα πρώτα βιβλία στην παιδική μου βιβλιοθήκη ήταν αυτά του Roald Dahl. Δεν χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο. Από τη «Ματίλντα» ως το «Μεγάλο Φιλικό Γίγαντα» και από το «Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας» μέχρι το «Ο απίθανος κύριος Φοξ», η παιδική λογοτεχνία απογειώθηκε με αυτά τα αδαμάντινα έργα! Ευχαριστώ τον Dahl, γιατί με έκανε να αγαπήσω τα βιβλία και παρακαλώ, προτρέψετε τα παιδιά σας να διαβάσουν Dahl! Ο κόσμος θα γινόταν πιο ανεκτικός, πιο ευγενικός, πιο όμορφος, αν όλα τα παιδιά διάβαζαν τα βιβλία του!

Αυτά είναι κάποια από τα ανεξίτηλα σημάδια της παιδικής μου ηλικίας. Τώρα που το σκέφτομαι, «ευθύνονται» ως ένα βαθμό για αυτό που είμαι σήμερα. Πράγματα φαινομενικά μικρά και απλά, στιγματίζουν και διαμορφώνουν προσωπικότητες! Εντυπωσιακό… Τουλάχιστον, εντυπωσιακό!

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

image

Δυο περιστατικά ήρθαν, σχεδόν ταυτόχρονα, να συνταράξουν την κοινή γνώμη το τελευταίο διάστημα. Το πρώτο, η υπόθεση ενός παιδεραστή που έκλεινε ραντεβού μέσω ίντερνετ με αγόρια στα όρια της εφηβείας (λέγεται ότι είχε ασελγήσει σε πάνω από 40 παιδιά) και φυσικά η «δολοφονία» του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Μιλώ για δολοφονία, γιατί ακόμα κι αν ο ιατροδικαστής κάνει λόγο για αυτοχειρία, στη συνείδηση, νομίζω, όλων πρόκειται για φόνο. Και μάλιστα εκ προμελέτης.

Δε θα σταθώ στη διαστροφή της παιδεραστίας ούτε στο θέμα του bullying που ξαφνικά όλη η Ελλάδα έχει υπάρξει, έστω μια φορά, θύμα του και με γλυκόπικρα κείμενα πολλοί στοχεύουν στο θυμικό, προσπαθώντας να συγκινήσουν και να αφυπνίσουν. Σεβαστά, αλλά θεωρώ ότι ως ένα βαθμό είναι φαρισαϊστικά. Θα μου πεις πώς τα μηδενίζω όλα τόσο αψήφιστα. Όμως εσύ που τώρα μαίνεσαι έναντι του παιδεραστή και όλων των ηθικών αυτουργών της » δολοφονίας» του Βαγγέλη, δεν είσαι ο ίδιος που ενώ ήξερες τι γινόταν στη γειτονιά σου και τι σκάρωνε ο βιαστής των παιδικών ψυχών, σώπαινες; Δεν είσαι ο ίδιος που ενώ έβλεπες να γράφουν έξω από το ψιλικατζίδικό του τη λέξη » ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗΣ» και είχε βουίξει ο τόπος, το προσπερνούσες; Δεν είσαι αυτός που όταν έβλεπες ένα 20χρονο παιδί να τον τραβάνε με ιμάντες στο λαιμό δεν μίλαγες; Που όταν έβλεπες ότι χρειαζόταν τη βοήθειά σου δεν έτεινες καν το χέρι σου; Καλύτερα λοιπόν να σωπάσεις και τώρα. Να αισθανθείς οργή για τον εαυτό σου και να τον οικτίρεις. Γιατί υπήρξες ανθρωπάκος… Οι τοίχοι του σπιτιού σου σε περιχαράκωσαν στο νοσηρό εγώ σου, στη ζώνη ασφαλείας σου και έγινες συνένοχος στο έγκλημα. Ήξερες και δε μιλούσες. Όχι και τόσο καθαρό ποινικό μητρώο, τελικά…

Και τώρα τι; Τώρα οργιζόμαστε, θλιβόμαστε, γράφουμε βαρύγδουπα status στο facebook, όμως  από αύριο η ζωή σου θα κυλά κανονικά σαν να μη συνέβη τίποτα. Πάλι θα προσπεράσεις το συνάνθρωπό σου που σε χρειάζεται, πάλι θα κάνεις τον κωφό, πάλι θα βολευτείς. Δε σε αδικώ. Είναι γλυκό και τόσο ελκυστικό να ζεις στο κουκούλι σου και να μη λερώσεις ποτέ τα χέρια σου… Η συνείδησή σου όμως;  Όσο βαθιά κι αν χωθείς στην επίπλαστη ασφάλειά σου, αυτήν δεν μπορείς να την κρατήσεις καθαρή!

Υ.Γ. Εαυτέ δεν εξαιρείσαι από τα παραπάνω, ρε!

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ…

Έρωτας

Αγαπημένοι στίχοι, από αγαπημένο τραγούδι:

Δε είναι υπόθεση ο έρωτας φτηνών σουξέ.
Δεν είναι της μαθήτριας το πρώτο δάκρυ.
Είναι απειλή-είναι ζημιά.
Δεν είναι βάρκα με καρδιές στην άκρη.

Είναι σιωπή – είναι φωτιά.
Είναι αυτός που καίγεται στη μέση της πλατείας.
Είναι σιωπή – είναι φωτιά.
Είναι αυτός που φεύγει πριν το τέλος της ταινίας.
Είναι θεός κι εγκληματίας.
Είναι σιωπή – είναι φωτιά…

Ο έρωτας βουτάει απ’τις ταράτσες στο κενό.
Χώνει το χέρι σε νερό,νερό που βράζει.
Δεν έχει σώμα-ούτε μυαλό.
Δεν αρρωσταίνει-δεν πονάει-δεν δειλιάζει.

Ο έρωτας δεν είναι η μελωδία που θα φας,
ούτε μπουκέτο με λουλούδια να στολίσεις.
Τραβάει μακριά-καθώς τραβάς,
απ’το συρτάρι της καρδιάς δυο μάτσα αναμνήσεις.

Δεν είναι «μπόμπα»σε σκυλάδικο ο έρωτας,
ούτε ο εύχαρις και πλούσιος μαλακας.
Είναι αυτόχειρας φυγάς.

 

[Μουσική-Στίχοι : Δημήτρης Μητσοτάκης, από το συγκρότημα Ενδελέχεια]

Ακούστε το, εδώ

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΝΟΣ ΓΕΛΟΙΟΥ-ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

Από τις πρώτες κιόλας λέξεις που διάβασα, αυτού του μικρού αριστουργήματος του Ντοστογιέφσκι, ένιωσα ότι θα είναι από τα πιο δυνατά βιβλία που έχω διαβάσει ως τώρα. Και, φυσικά, δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Γιατί, με αυτό του το έργο ο Ντοστογιέφσκι, μας προσφέρει ένα από τα πιο αισιόδοξα έργα που γράφτηκαν ποτέ για τον άνθρωπο!

Συνέχεια