ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Οι προσδοκίες των άλλων… Πάντα θεωρούσα ότι είναι ένας στενός κλοιός που περιορίζει, δεσμεύει, καταπιέζει. Σαν τις αλυσίδες που φορούσαν στους βαρυποινίτες. Γιατί, το τι προσδοκούν οι άλλοι από σένα, που μάλιστα έχουν μάθει να στο επιβάλλουν με περισσό θράσος, είναι ένα είδος σκλαβιάς. Αν δεν είναι αυτό ψυχική καταδυνάστευση, το να ορίζουν άλλοι τι είναι δέον στη δική σου ζωή, τότε τι είναι;

Και το «παραμύθι» ξεκινά από όταν ακόμα βρίσκεσαι σε πολύ τρυφερή ηλικία και δεν παύει ποτέ. Να πάει το παιδί δημοτικό, να γίνει καλός μαθητής, να μάθει αγγλικά, γαλλικά, αραβικά, σουαχίλι, να γίνει βιρτουόζος και σ’ένα μουσικό όργανο. Ε! Να μην καταπιαστεί και μ’ ένα άθλημα; Η κόρη της κυρα-Μαρίας, απέναντι, αστεράκι σου λέει στο μπαλέτο! Κι έτσι από παιδιά επωμιζόμαστε «βάρη» που ούτε καν επιλέξαμε. Ακολουθούμε απλά όνειρα κι απωθημένα γονιών. Μάλλον, μιας ολόκληρης κοινωνίας, που ανικανοποίητη από τα δικά της κατορθώματα, θεωρεί λογικό να επιβάλλει στα παιδιά της ό,τι δεν κατάφερε αυτή. Πόσο εγωιστική στάση; «Θα σε πλάσω όπως θέλω, γιατί έτσι ήθελαν να πλάσουν κι εμένα!» Και η ιστορία διαιωνίζεται. Όπως και οι προσδοκίες των άλλων που τις συναντάς εμπρός σου κάθε στιγμή της ζωής. Γιατί, μετά πρέπει να μπεις σε μια πανεπιστημιακή σχολή, να γίνεις άριστος φοιτητής, πάρε και κανα 2 μεταπτυχιακά και διδακτορικό. Είναι ανταγωνιστικοί οι καιροί. Μετά βρες δουλειά! Αλλά, τι δουλειά είναι αυτή που βρήκες , βρε παιδί μου; Δεν υπήρχε καλύτερη ευκαιρία; Ας είναι! Τώρα που «βολεύτηκες» κάπως, δε θα παντρευετείς; Ναι-ναι να παντρευτείς αυτον/-η που θα σου πούμε, γιατί ξέρουμε το καλό σου! Παιδί από σπίτι, μη σε τυλίξει καμια τσαούσω! Και τώρα κάνε κι ένα παιδάκι και μεγάλωσε το κι αυτό όπως σε μάθαμε! Κάντο αναταγωνιστικό, μην το αφήνεις να ησυχάζει στιγμή. Καταπάτησε του κάθε ελευθερία και κάντο ένα μικρό κλώνο σου.

Δεν ξέρω κατά πόσο τα παραπάνω μοιάζουν υπερβολικά, όμως έτσι δρα η κοινωνία μας. Κι εφόσον, ελάχιστοι καταφέρνουν να σπάσουν τα δεσμά τους και να διαγράψουν μια πορεία ασυμβίβαστη, κάτι που για να γίνει, τουλάχιστον στην αρχή, απαιτεί πολύ κόπο και προσπάθεια, κυριώς ατομική, αλλά και μια ενδεχόμενη ρήξη με όλους όσους μας περιβάλλουν -με ό,τι κόστος συνεπάγεται αυτό- γινόμαστε όλοι δυστυχισμένα ανθρωπάκια. Ένα κοπάδι με άτομα που έχουν ακριβώς τα ίδια όνειρα, τις ίδιες προσδοκίες, λίγο-πολύ τις ίδιες ζωές. Αυτό δεν είμαστε; Άτομα που έχουμε καταπνίξει τα πραγματικά «θέλω» μας σε μεγάλο βαθμό. Έχουν καταφέρει να μας ευνουχίσουν πνευματικά από πολύ μικρά άλλωστε. Και το έχουν κάνει τόσο μελετημένα το έγκλημα που δεν συνειδητοποιείς καν, τώρα πια, ότι οι επιθυμίες αυτές ίσως και να μην είναι δικές σου.

Έτσι, πορεύομαστε οι περισσότεροι στο διηνεκές με κατάθλιψη, σύγχυση και σύγχιση. Κοιτάμε πίσω μας κι ενώ το χρονόμετρο δείχνει πολλές μέρες, μήνες, χρόνια, η απόσταση που έχουμε διανύσει είναι, σε υπερβολικό βαθμό, δυσανάλογα μικρή. Γιατί, η αλυσίδα των προσδοκιών των άλλων, που μας φόρεσαν από μικρά, δεν μας επέτρεψε να αποδράσουμε ποτέ!

Advertisements

15 thoughts on “ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

  1. Ο/Η Atlantissia Books λέει:

    Νιώθω σαν να το έγραψα εγώ, απόλυτη ταύτιση. Πρόσφατα άρχισα τις προσπάθειες να σπάσω την αλυσίδα μου, και είμαι σε καλό δρόμο! Μακάρι όλοι να μπορούσαν να κάνουν το ίδιο (βέβαια ακόμη καλύτερα να μην υπήρχαν οι αλυσίδες)..

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Θέλει ψυχική δύναμη κι αυτογνωσία, γιατί στην πορεία μπορεί να συγκρουστείς με τα πάντα. Δεν είναι ό,τι πιο εύκολο. Οφείλουμε, όμως, όλοι να κάνουμε τον αγώνα μας. ( Μακάρι να μην υπήρχαν, συμφωνώ, αλλά αυτό προϋποθέτει «γκρέμισμα» και εκ νέου «χτίσιμο» της κοινωνίας μας)

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Πολύ σωστά και ξεκάθαρα CCat εξέθεσες το πρόβλημα γιατί έτσι ακριβώς ξεκινάει η καταπίεση της προσωπικότητας-ζωής τού καθενός, απ΄ τη παιδική του ηλικία και πάει λέγοντας… και μη νομίζεις πως αυτό σταματάει ποτέ, ακόμα και αν κάνεις δική σου οικογένεια, οι «γύρω» απαιτούν… εδώ όλη η κοινωνία «απαιτεί»… η λέξη «προσδοκίες», τουλάχιστον μπορούν και σου αφήσουν κάποια σχετική επιλογή… ενώ οι απαιτήσεις; 😉
    Τώρα, τι κάνουμε;
    Το πρώτο βήμα και (που είναι και το τελευταίο!) είναι να συνειδητοποιήσει κανείς ότι καταπιέζεται και αν όντος αυτό, του είναι αφόρητο, να δράσει και όπως λέει και ο Γιουνγκ, τρία είναι τα βήματα που πρέπει να κάνει κανείς για να πάρει τη ζωή του στα χέρια του!!!
    1. Συνειδητοποιώ πως με καταπιέζουν.
    2. Δρω… (αλλάζω δουλειά αν είμαι στη δουλειά μου, χωρίζω, αν με καταπιέζει ο «σύζυγος», αν ζω ακόμα με τους γονείς μου, το βουλώνω (!) μέχρι να βρω μια δουλειά που θα με ανεξαρτητοποιήσει οικονομικά, γιατί συνήθως μας «κρατούν» στο χέρι τους, όταν μας ζουν! 😛
    3. Και το πολύ σημαντικό, επιμένω, γιατί αν δεν είναι τρία, δεν θα έχω αποτέλεσμα! 😉
    Τελειώνοντας το «σεντονάκι», θα προσθέσω ένα αγαπημένο απόφθεγμα που μου άλλαξε τη ζωή:
    «Ευλογημένος όποιος δεν προσδοκάει, δεν θα απογοητευτεί ποτέ»! (Βούδας και Χριστός) !

    ΑΦιλάκια και καλό Σ/Κ ελεύθερο! 🙂 (Α= Αληθινά)

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Στεφανία, σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου!
      Όπως λέει κι ο Jung το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσεις την κατάστασή σου. Αυτό για μένα είναι το πιο δύσκολο, καθώς αν καταφέρεις να βρεις τι είναι αυτό που σε συνθλίβει καθημερινά -εδώ οι απαιτήσεις- και το συγκεκριμενοποιήσεις, ο αγώνας, αν και δύσκολος, είναι κάτι που πια εξαρτάται από σένα κι έχει πάρει το δρόμο του, συνεπώς κάτι πιο εύκολο.
      Το απόφθεγμά σου κρύβει μια μεγάλη αλήθεια!
      Να έχεις κι εσύ ένα όμορφο σαββατοκύριακο! 😊

      Μου αρέσει!

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Μπορεί να φανεί ότι επαναλαμβάνομαι , αλλά όλη αυτή η ανάρτηση, είναι η «επίγνωση» ότι κάτι δεν πάει καλά στη ζωή μας, αλλά αυτό δεν φτάνει αν δεν δράσουμε! 😉
        Στη συνέχεια το δεύτερο βήμα δράσης, μπορεί να είναι πχ η έκρηξη της Κατερίνας ή δική μου επανάσταση (πριν πολύ λίγα χρόνια!) σε μια καθημερινότητα που δεν μου ταίριαζε και να θέσουμε τα ΘΕΛΩ μας στο περιβάλλον μας, να τολμήσουμε την αντιπαράθεση, στο χέρι μας είναι! 😛
        … είναι ένας κανονικός θάνατος σε ότι μας καταπιέζει για να πάρουμε οι ίδιοι τη ζωή στα χέρια μας, με καθημερινές επαναλαμβανόμενες πράξεις… «Μόνο έτσι θα ανθίσουμε!»
        Ναι, θα υπάρξουν πισωγυρίσματα, γιατί το υποσυνείδητο μισεί τις αλλαγές, πρέπει να μάθουμε να λέμε ΟΧΙ και πρέπει να επιμείνουμε, φροντίζοντας να έχουμε κοντά μας, έναν καλό φίλο που με αγάπη θα μας σταθεί σε όλα μας τα βήματα και να μη ξεχνάμε, το τρίτο και τελευταίο βήμα που είναι η ΕΠΙΜΟΝΗ, να επιμένουμε στις πράξεις που μας απελευθερώνουν…
        Επίγνωση, δράση και επιμονή λοιπόν, για όσους θέλουν ν’ αλλάξει η ζωή τους, ΤΩΡΑ! 😉
        Καλή μας δύναμη! ❤

        Αρέσει σε 3 άτομα

  3. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Η ανάρτηση σου με «πονάει» πολυ. Υπηρξα σε υπερθετικο βαθμο καταπιεσμένο παιδί, έφηβος κ ενήλικας. Διαμαρτυρήθηκα πολλές φορές και έντονα, αλλα οταν έπρεπε δεν εισακούστηκα ποτε. Ήμουν ένα άλογο κούρσας για πολλα χρόνια σε έναν καλοκουρδισμενο αγώνα στον οποίο πάντα έπρεπε να βγαίνω νικήτρια. Ένα ήσυχο παιδι, ένα επιπλο που το είχαν βάλει στο αυτόματο. Κάποια στιγμη-πολυ αργα η αλήθεια είναι, οταν κατάλαβα ότι οι μεγαλυτεροί σου δεν είναι πάντα αυθεντίες, πως το φιλότιμο έχει τα οριά του και διαφορά αλλα, έχοντας κυριολεκτικά αρρωστησει ψυχοσωματικά -δυο φορές -έκανα την επανάσταση μου και εξερραγην σαν ηφαίστειο μπροστά σε όλους τους έκπληκτος θιασώτες μέχρι τότε της ηρεμής κ τόσο καταπιεσμένης φύσης μου, η οποία φυση μου και κρατουσε τις ισορροπιες με τον τρόπο μεσα στο σπίτι..Δυστυχώς τα ηφαίστεια πάντα καίγονται πρωτα μέσα τους, ετσι η επανάσταση αυτή, αν και χρειαζόταν,πρωτα έκανε κακό σε μένα. Έχουν περασει πάρα πολλα χρόνια απο τότε, ωστόσο ακόμα προσπαθω να στρώσω τον «σωστο» δρόμο για την προσωπικότητα και την ζωή μου, Παναγιώτα μου, βλέπεις, αν ένα οικοδόμημα εξαρχής στηθεί σε λαθος θεμέλια, είναι δυσκολο να υψωθεί στον ουρανό χωρίς να πρεπει να γίνονται μερεμέτια και να ενισχύονται οι ρωγμές. Επειδη ομως όλα είναι στο χέρι μας, και επειδη εκει έξω υπάρχουν πολυ χειρότερες καταστάσεις και άνθρωποι που δοκιμάζονται πραγματικα, δεν το βάζω κάτω και το θεωρώ άδικο να παραπονιέμαι..αυτα τα καταραμένα απλα «what if…» είναι που μου τριβελίζουν πολλες φορές το μυαλο, κ ας ξέρω πως η απάντηση είναι στο ΠΑΡΌΝ…
    Φιλακια πολλα!

    Υγ:Αυτη τη στιγμη διαβάζω το «με μαθάινετε να χαμογελάω, σας παρακαλώ» της προτεινόμενης για το βραβείο Αντερσεν συγγραφέως παιδικών βιβλίων Ελένης Δικαιου, καθώς ταυτίζομαι σε πολυ μεγάλο βαθμο με την ιστορια της ηρωίδας του της Ιφιγενειας… 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Με συγκίνησε πολύ η αλήθεια σου! Μπορώ να κατανοήσω, σε μεγάλο βαθμό, πώς είναι να ζεις πάντα υπό το άγρυπνο-καταπιεστικό βλέμμα κάποιου. Ό,τι κάνεις να μην είναι ποτέ αρκετό και να μη λαμβάνεις έστω μια επιβράβευση. Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή, έρχεται η έκρηξη. Έχω κι εγώ ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από το φιλικό μας περιβάλλον. Η «επανάσταση» όμως σε αυτή την περίπτωση, δυστυχώς, σήμαινε τη διάλυση μιας ολόκληρης οικογένειας! 😞 Επίσης, πόσο σημαντικό αυτό που λες! Αν κάτι έχει χτιστεί σε λάθος θεμέλια, πόσο δυνατό οικοδόμημα μπορεί να βγει; Εκεί είναι που χρειάζεσαι κάποιον που θα σε βοηθήσει να γεμίσεις όσο γίνεται τις ρωγμές σου και να τις αποδεχθεί.
      Συνέχισε με σθένος τον αγώνα σου προς την ατομική ελευθερία! Το χρωστάς στον εαυτό σου! 😘
      Της Ελένης Δικαίου, είχα διαβάσει μικρή το πολύ τρυφερό και συγκινητικό: «Θα σε ξαναδώ, φιλαράκι μου». Νομίζω, λοιπόν, πως ήρθε η ώρα να ξαναδιαβάσω κάτι δικό της! 😉

      Αρέσει σε 2 άτομα

  4. Ο/Η TheSofistis λέει:

    Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι προσδοκίες των άλλων.Σε μεγάλο βαθμό συμβάλλει και η δόμιση της κοινωνίας και στην τελική της προσωπικότητας μας . Μας μαθαίνουν να γινόμαστε ένα με τις αλυσίδες και τα δεσμά και στο τέλος να μην μπορούμε να τα βγάλουμε από πάνω μας . Τα πρέπει είναι φυλακή για πολλούς αδιέξοδη. Αν αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας τότε τα δεσμά των προσδοκιών θα είναι τα πρώτα που θα φύγουν.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Συμφωνώ απόλυτα! Η πηγή του «κακού» είναι το πώς έχει δομηθεί η κοινωνία. Κι επειδή δύσκολα αλλάζουν τα θεμέλια ενός σαθρού τρόπου σκέψης το πρόβλημα διαιωνίζεται. Η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει απ’τον καθένα ατομικά.

      Αρέσει σε 2 άτομα

  5. Ο/Η magikifoni λέει:

    Εεε, όλοι σε κάποια φάση τουλάχιστον, αν όχι σε απίστευτα μεγάλα διαστήματα, όπως η παιδική ηλικία, έχουμε νιώσει, έχουμε υπομείνει την καταπίεση και το βάρος των προσδοκιών των άλλων (η χειρότερη καταπίεση είναι εκείνη που προέρχεται καλυμμένη πάντα-από ενδιαφέρον- από εκείνους που αγαπάς κι εκτιμάς περισσότερο. θεωρώ ότι όταν την συνειδητοποιείς, μπορεί να προκαλέσει μεγαλη απογοήτευση!).

    Καλά, αλήθεια, ποιοί είναι αυτοί οι άλλοι? Και γιατί έχουν απαιτήσεις και συγκεκριμένα σχέδια για τις δικές μας τις ζωές? Και κυρίως, αφού νιώθουμε ότι πνιγόμαστε, γιατί δεν αντιδρούμε?!
    Έτσι μας έμαθαν….ή κάπου αφεθήκαμε κι εμείς…? προσωπικά, δεν μπορώ να είμαι σίγουρη! 🙂

    Πάντως, από ένα σημείο και μετά, ίσως ο άνθρωπος έχει τις ευκαιρίες να συνειδητοποιήσει τις ικανότητες του να αφουγκράζεται τις ΔΙΚΕΣ-ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ του ανάγκες και να φροντίζει μόνος του γιαυτές! (Σκέψου, αν γινόταν αυτό, πόσο πιο ποικιλόμορφη κι ενθουσιώδης θα ήταν η ζωή..ίσως..) Έρχεται μια στιγμή που το άτομο μπορεί να δει τα δικαιώματά του, απλά πρέπει να δράσει γκρεμίζοντας (όχι με κάποια επιθετική έννοια) τα δικά του «κατεστημένα» στα προσωπικά του αντίστοιχα μικρο-συστήματα (σχολείο,οικογένεια,δουλειά,φιλική σχέση,άλλη σχέση κλπ κλπ) κι αυτό φυσικά συνεπάγεται πόνο και »δουλειά» ! 😀

    Πολύ καλό το θέμα του άρθρου, το έχω σκεφτεί κι εγώ τόσες πολλές φορές και με βοήθησες να επιστρεψω λίγο σε αυτούς τους συλλογισμούς, που μου ψιθυρίζουν τους τρόπους για να απελευθερώνομαι! 🙂 Και μετά προκύπτουν τόσα-και-τόσο όμορφα πράγματα….

    Εύχομαι συχνά να βρίσκεις την ίδια αίσθηση στην ζωή σου!! 😉

    Μια όμορφη και δημιουργική, απελευθερωμένη εβδομάδα να έχουμε!
    Φιλάκια μαγικά!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Ο/Η eleniplus λέει:

    Έτσι είναι, όπως τα λες. Και ξέρεις, εμένα όλα αυτά δεν μου βγάζουν μόνο προσδοκίες. Μειώνουν επίσης τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου, το παιδί σου, του φθείρουν την αυτοεκτίμηση. «Δεν είμαι καλή αφού δεν είμαι αστέρι στο μπαλέτο σαν τη Μαιρούλα απέναντι». «Η μαμά μου έχει δίκιο, ο Κώστας που ξέρει σουαχίλι θα τα πάει πολύ καλύτερα στο μέλλον». Και κάπως έτσι αρχίζει και χαλάει το πράγμα.
    Και έτσι πορευόμαστε όπως λες…
    Όσο περισσότερα όμως συνειδητοποιούμε τόσο περισσότερες ελπίδες έχουμε να ξεφύγουμε από την αλυσίδα!

    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s