LOTTE: ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ CAFÉ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

 

Σε ένα δρόμο κοντά στο μουσείο της Ακρόπολης υπάρχει ένα τοσοδούλικο café-bistrot που κάθε μικρή κυρία θα λάτρευε. Το ανακάλυψα τυχαία μέσω ίντερνετ και ήταν αδύνατο να μην το επισκεφτώ.

Αυτό που σε κερδίζει στο Lotte είναι η ζεστασιά και η γλυκύτητα που βγάζει. Η διακόσμηση έχει δανεισθεί στοιχεία απο το Παρίσι των δεκαετιών ’30 και ’40. Αναπαλαιωμένα έπιπλα δίνουν μια άλλη αίσθηση στο χώρο και μικρές λεπτομέρειες όπως χρωματιστά παπιγιόν στον τοίχο, όμορφες πορσελάνινες κούπες για το τσάι και ο πανέμορφος καθρέφτης που σε χαιρετά με το που μπαίνεις στο μαγαζί με ξετρέλαναν. Επίσης στο Lotte θα βρεις και βιβλία από Γκαίτε, Σαίξπηρ, Ουαΐλντ κι άλλους που μπορείς να διαβάσεις όσο πίνεις τον καφέ σου ή όσο τρως το γλυκό σου με μουσικό χαλί, ήρεμη μουσική που ταιριάζει με το όλο ύφος του μαγαζιού. Στα (+) του μαγαζιού το menu γλυκών και αλμυρών που ανανεώνεται, από όσο κατάλαβα, καθημερινά. Εγώ διάλεξα μια υπέροχη γαλατόπιτα, ενώ στα αλμυρά υπήρχε τάρτα με ροκφόρ, πράσσο και μανιτάρια (η φίλη μου αποφάνθηκε ότι ήταν αρκετά καλή) και κρεμμυδόπιτα. Αν σας βγάλει ο δρόμος ποτέ στους δρόμους γύρω από την Ακρόπολη, επισκεφτείτε το! Πρώτη φορά ένιωσα τόσο όμορφα σε café. Το «Lotte» μπορεί να είναι μικρό, αλλά είναι απίστευτα χαριτωμένο. Παρακάτω θα βρείτε φωτογραφίες από τη σελίδα του μαγαζιού στο facebook:

 

 

 

 

*** Πάρτε τις φίλες σας και πηγαίνετε στην οδό Τσάμη Καρατάσου 2. Το μικρό κορίτσι που κρύβεται μέσα σας θα το λατρέψει.

ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ!

Advertising_quotes

Η ιστορία της διαφήμισης είναι μακρά και άκρως ενδιαφέρουσα! Αντανακλώντας το κοινωνικό-πολιτικό- οικονομικό γίγνεσθαι της εκάστοτε εποχής, διαφημίσεις του ’50, ’60 ή και πολύ παλαιότερες, μας βοηθούν να βγάζουμε συμπεράσματα για τις τότε συνθήκες. Ανέκαθεν, βέβαια, οι διαφημίσεις, προσπαθούσαν να εξαπατήσουν-παραπλανήσουν και να «πιάσουν» ένα αφελές θύμα. Ακόμα και τώρα που υποτίθεται ζούμε στον 21ο αιώνα και τα δεδομένα γνώσεων είναι κατα πολύ περισσότερα σε σχέση με το παρελθόν, συνεχίζουμε να την «πατάμε» με καλά προωθημένα προϊόντα (βλ. υαλουρονικό οξύ κλπ). Άρα δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε και πολύ τις παλαιότερες γενιές για αφέλεια. Όμως τι γίνεται όταν κάποιες διαφημίσεις είναι εξόφθαλμα σοκαριστικές; Που όταν τις κοιτάς σε κάνουν να αισθάνεσαι αμήχανα και να αναρωτιέσαι: τι στο καλό σκέφτονταν οι άνθρωποι πριν κάποια χρόνια; Κάνοντας μια αναζήτηση στο διαδίκτυο βρήκα τα παρακάτω:

• Πώς μια διαφήμιση για γραβάτες μπορεί να γίνει άκρως μισογυνίστικη; Ιδού! Σημείο-κλειδί η φράση: «(ties) that tell her it’s a man’s world… And make her so happy it is.» -Sir, yes, sir! (Not)

Vintage_ads

• Χωρίς σχόλιο φυσικά! Ακόμα αναρωτιέμαι, αν όντως είχε κυκλοφορήσει έτσι ή πρόκειται για προϊόν μοντάζ. Σε κάθε περίπτωση… Εμετικό!

Μισογυνίστικες_διαφημίσεις

• Θες να διαφημίσεις βιταμινούλες; Ε! Ευκαιρία να βάλεις και μια πινελιά μισογυνισμού:

Shocking_ads

• Τι εννοείς στερεότυπη αντίληψη ότι οι «γκόμενες» σαφώς και πρέπει να νοιάζονται μόνο για την εμφάνιση; Συγγνώμη! Είδες κανέναν να ρωτά αν είναι έξυπνη;

image

• ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ!!!

image

• Δυστυχώς ρατσιστικές απόψεις, είναι δύσκολο να εκριζωθούν. Ακόμα και σήμερα τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλύτερα.

Ρατσιστικές_διαφημίσεις

• Τη λες και μακάβρια… Δεν ξέρω ποιο σκοτεινό μυαλό τη σκέφτηκε, αλλά οφείλω να παραδεχθώ πως ο dark εαυτός μου, χαμογέλασε αμυδρά.

image

• Έχετε ένα μπουκάλι γνωστού αναψυκτικού και μια μπάλα παγωτό. Τι πιο φυσιολογικό από το να ρίξετε την μπάλα μες τη 7-up και να την προσφέρετε στο μικρό σας βλαστάρι; Να μάθει από μικρό τι σημαίνει υγιεινή διατροφή.

image

• Είσαι νέα μαμά, θες να κυκλοφορείς άνετη και ωραία. Όμως το μωρό σου, αποτελεί ένα μικρό εμπόδιο. Βάλτο σε μια βαλίτσα και ησύχασες.

image

• Ποιος δε θέλει τρώγοντας να γίνει τελικά ένα μικρό γουρουνάκι;

image

• Δύο top ανόητες διαφημίσεις για το τσιγάρο:

image

image

• Με τι άλλο θα ταιριάξεις το ροζουλί σου κραγιόν, αν όχι με μια ροζ Mustang;

image

• Τι να σχολιάσω για την ακόλουθη διαφήμιση; Κάποια στιγμή στερεύεις…

image

• Ζεις κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και το μόνο που βλέπεις είναι θανατικό γύρω σου. Οφείλεις να κάνεις τα κουμάντα σου:

image

• Φάε Mentos. Κι ο Einstein, mentos έτρωγε όταν σκεπτόταν την ειδική θεωρία της σχετικότητας (μάλλον).

image

• Και για το τέλος… Βραβείο διαφήμισης: «ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΔΕΝ ΘΑ ‘ΘΕΛΑ! ΘΑ ΚΟΛΑΣΤΩ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ…»

image

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ: «ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΩ Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΓΙΝΕΙ»

Θα_σώσω_ότι_κι_αν_γίνει

Το βιβλίο που επέλεξα να σας παρουσιάσω σήμερα αποτελεί μια μεγάλη έκπληξη! Το διάβασα το Νοέμβριο του 2013 και μόλις πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε ότι κέρδισε  το Κρατικό Βραβείο Εφηβικής-Νεανικής Λογοτεχνίας για το 2014. Αντικειμενικά, πρόκειται για ένα πολύ τρυφερό κι ευαίσθητο βιβλίο που καταπιάνεται με θέματα όπως ο ρατσισμός, η μετανάστευση, η αγάπη και η αξία της ψυχικής δύναμης.

Συνέχεια

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ Ή ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ;

Αντικοινωνικός

Αρχικά, να ξεκαθαρίσω ότι στο μυαλό μου επικρατεί ακόμα μια νεφελώδης κατάσταση για το παραπάνω δίλημμα. Η μοναχικότητα -κι όχι η μοναξιά- το να επιλέγεις δηλαδή να είσαι μόνος ή σχεδόν μόνος, προϋποθέτει να είσαι αντικοινωνικός; Και το να είσαι αντικοινωνικός σε καθιστά μόνο ή μοναχικό; Θα μου πεις, γιατί κάθομαι και καταγράφω τώρα τέτοια θολο-υπαρξιακά ερωτήματα! Όχι, δεν μου έπεσε βαρύ το αρνάκι της Λαμπρής. Απλά, κάπως, κάπου, κάποτε έπρεπε να εκφράσω τη σκέψη που θα ξεδιπλώσω παρακάτω…

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω θέμα με τους ανθρώπους! Δεν με τρομάζουν, ούτε θεωρώ ότι θα με φάνε, μήτε πως κάνουν ΜΠΟΥ! Δεν μου προκαλεί άγχος να γνωρίζω νέα ατόμα. Εύκολα μπορώ να ανοίξω συζήτηση, να τη διατηρήσω, μου αρέσουν τα καλαμπούρια, με τις διπλανές μου στο σχολείο ή στη σχολή πάντα μιλούσα ακατάπαυστα. Επίσης μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Τον τρόπο μου μιλάνε, κοιτάνε, τι λένε, πώς κινούνται. Οπότε, μη βιαστείς να με συμπεριλάβεις σε κάποια κατηγορία. Παραδέχομαι πως κρύβω μια εγγενή ντροπή ή συστολή αλλά με μερικά άτομα. Γιατί, με όσους αισθάνομαι ότι έχω χημεία δεν κολώνω στιγμή! Ωστόσο, αισθάνομαι περίεργα όταν βρίσκομαι με μεγάλες παρέες. Δεν είναι ότι νιώθω δυσάρεστα, απλά σαν να χάνομαι μες τη χαβούζα ή καλύτερα σαν να καταπιέζομαι. Ότι εκείνη την ώρα απλά παρίσταμαι, χωρίς να μπορώ να εκφραστώ! Πώς να εκφραστείς άλλωστε όταν μιλούν ταυτόχρονα 102 άτομα! Δεν με εκφράζει να είμαι μέλος μια μεγάλης παρέας. Μέχρι 5-6 άτομα έχει καλώς, μετά απλά αισθάνομαι έξω από τα νερά μου…

Γενικά, από μικρή δεν είχα πολύ στενές φίλες. Φίλες κολλητές, που λένε. Πάντα θα βρισκόταν κάποια συμμαθήτρια που θα ερχόμουν πιο κοντά, θα λέγαμε κανα-δυο εφηβικά μυστικά, αλλά ως εκεί! Για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να αισθανθώ πλήρη ταύτιση. Πάντα κάτι με κρατούσε  από το να αφεθώ πλήρως. Τώρα, σκέφτομαι, πως ίσως απλά δεν έτυχε. Ή ίσως η έννοια του στενού φίλου δε βασίζεται στο αν θα πεις όλα σου τα σώψυχα. Κάποιοι, άνθρωποι συζητούν κάποια θέματα καλύτερα με τον εαυτό τους. Ίσως ανήκω σε αυτούς.

Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι δεν έχω ζηλέψει τα πολύ δημοφιλή άτομα. Αυτά που πάντα περιστοιχίζονται με κόσμο. Όμως ξέρω ότι κατα βάθος εγώ δεν είμαι έτσι! Ακόμα κι αν μια μέρα ξυπνούσα και είχα τη δυνατότητα να βγω με ένα τσούρμο άτομα π.χ. για καφέ, δε θα το επέλεγα. Δε θα ήμουν εγώ… Θέλω με τον άλλον να αισθάνομαι πως μας συνδέουν κάποια πράγματα για να μπορέσω να ανοιχθώ και πρακτικά είναι αδύνατο να ταιριάζεις με πολλά άτομα. Είναι φαρισαϊστικό να λες πως έχεις πολλούς φίλους. Φίλοι σου θα είναι 1-2 άτομα. Οι υπόλοιποι είναι απλά γνωστοί. Οπότε, από το να καταπίεζομαι, προτιμώ λίγους και καλούς ή και μόνη. Δε θεωρώ ότι είναι υπερεπιλεκτικότητα. Ίσως είναι άμυνα… Πολύ καχύποπτη ή φόβος μην εκτεθώ; Ή πολύ απλά, έτσι είμαι!

Μέχρι τώρα ένα μόνο άτομο, που γνώρισα πριν 2 χρόνια, έχει υπάρξει  – πέραν του στενού οικογενειακού κύκλου- με το οποίο μοιράζομαι ό,τι σκεφτώ. Ακόμα έχω αναστολές μην με κατακρίνει για κάποια πολύ προσωπικά γεγονότα που εξωτερικεύω ή μην με κάποια αφορμή τα χρησιμοποίησει ενατίον μου, όμως το εμπιστεύομαι και είναι πάντα στήριγμα. Ακόμα κι αν κάποιες φορές προσεγγίζει κάποια θέματα επιδερμικά, ακόμα κι αν κάποια λόγια του κρύβουν μια γλυκιά ανωριμότητα που ξέρεις ότι δε θα σε βοηθήσουν να βρεις λύση σε αυτό που σε βασανίζει, με παρηγορεί. Κι εύχομαι να μην είναι η ανάγκη απλά να βρω μια παρηγοριά που με κάνει να το βλέπω έτσι.

Και προτιμώ να είμαι μόνη ή με 2-3 άτομα που ο χρόνος μαζί τους περνά σαν νεράκι παρά να περιβάλλομαι από άτομα πολλά, έτσι για να περνά η ώρα! Γιατί είναι κατακριτέο να μένεις μόνος σου όταν δε σε εκφράζει να χάνεσαι μες τη πολλή συνάφεια του κόσμου; Γιατί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιες φορές επιλέγεις τη μοναξιά και την προτιμάς από συναναστροφές που δε σε εκφράζουν; Τελικά είμαι αντικοινωνική; Και γιατί στα 21 μου δεν  έχω θελήσει στιγμή να αλλάξω στο συγκεκριμένο κομμάτι; Μήπως επειδή, απλά, είναι…επιλογή μου; Ή έτσι έχω πείσει τον εαυτό μου;

image

COFFEE BOOK TAG

The_coffee_book_tag

Αργά χθες το βράδυ, τσεκάροντας τα νέα posts των blogs που ακολουθώ, έφθασα σε αυτό από το πολύ καλό blog -σχετικά με φιλαναγνωσία κι όχι μόνο- Garden of Stories. Αφού διάβασα με ενδιαφέρον την ανάρτηση, στο τέλος, παρατήρησα ότι η Κατερίνα με προσκαλούσε κι εμένα να συμμετάσχω σε αυτή τη «διαδικτυακή αλυσίδα». Δεδομένου ότι είναι πρώτη φορά σε αυτούς τους περίπου 3 μήνες που έχω το blog, που κάποιος με προσκαλεί σε κάτι τέτοιο, είμαι ενθουσιαμένη και την ευχαριστώ πολύ! Ξεκινώ ευθύς αμέσως απαντώντας στις ερωτήσεις:

• Βlack coffee: Για ποια σειρά βιβλίων σας ήταν δύσκολο να μπείτε μέσα στην ιστορία της ενώ είχε σκληροπυρηνικούς οπαδούς;  

Harry_Potter

Χωρίς πολλή σκέψη, ο Harry Potter. Μην πέσετε να με φάτε, όλοι οι χαρρυποττερο-φανς! Κάπου στο δημοτικό, μου είχαν δωρίσει τη «Φιλοσοφική Λίθο». Τη διάβασα με σχετικό ενδιαφέρον, όμως ποτέ δε θέλησα να αγοράσω το δεύτερο βιβλίο. Παρόλο που για χρόνια, άκουγα: «Κυκλοφορεί το νέο βιβλίο Harry Potter», «Βγαίνει στις αίθουσες η νέα ταινία του Harry Potter», «Έλα να κάνουμε έναν μαραθώνιο βλέποντας σερί ταινίες του Harry Potter», έμεινα σθεναρά αδιάφορη. Απλά όχι. Συγγνώμη Rowling!

• Peppermint mocha: Ονομάστε ένα βιβλίο που γίνεται πιο δημοφιλές κατά τη διάρκεια του χειμώνα ή μιας εορταστικής εποχής του χρόνου.

Χριστουγεννιάτικη_Ιστορία

Ε, όλοι σαν παιδάκια κάποια στιγμή δεν έχουμε λάβει τα Χριστούγεννα το «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Κάρολου Ντίκενς; Όλοι ξέρουμε για το φειδωλό σε χρήματα κι αισθήματα Σκρουτζ και για τα τρία πνεύματα των Χριστουγέννων. Κι αν δε γίνεται δημοφιλές κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων αυτό το αριστούργημα, επιβάλλεται να γίνει.

• Hot chocolate: Ποιο είναι το αγαπημένο σου παιδικό βιβλίο;

image  image

Όλα του Roald Dahl! Σκέφτομαι κάπου ένα δεκάλεπτο τώρα ποιο να διαλέξω από όλα, αλλά αισθάνομαι ότι θα αδικήσω τα υπόλοιπα. Οπότε όλα…Plus, «Η τελευταία μαύρη γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά.

• Double shot of espresso: Ποιο βιβλίο σε έκανε να μην σηκωθείς από την καρέκλα σου από την αρχή μέχρι το τέλος.

image

Καλά, στην ερώτηση αυτή μπορώ να αραδιάσω ολόκληρη λίστα σούπερ-μάρκετ προ κρίσης. Ένα όμως πολύ δυνατό βιβλίο που πραγματικά δεν μπορούσα να αφήσω από τα χέρια μου, ήταν το Middlesex του Τζέφρυ Ευγενίδη. Επαναλυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πατάκη, οπότε όσοι δεν το έχετε διαβάσει ακόμα, ΚΑΝΤΕ ΤΟ!

• Starbucks: Ποιο βιβλίο βλέπεις το όνομα του παντού;

Η_καρδερίνα

Την «Καρδερίνα» της Ντόνα Ταρτ. Γι’αυτό και ξέρω από τώρα ότι θα είναι το κύριο καλοκαιρινό μου ανάγνωσμα. Είναι ογκώδες, ό,τι πρέπει για τις διακοπές!

• That hipster coffee shop: Πείτε ένα βιβλίο από μια ανεξάρτητη συγγραφέα;

Ο Νικόλας Άσιμος, πιάνεται; Δεν γνωρίζω κάποια ανεξάρτητη συγγραφέα, δυστυχώς.

• Oops! I accidentally got decaf: Για ποιο βιβλίο περιμένατε περισσότερα;

image

Πήρα τα πρώτα μου βιβλία του Coelho αρχές Λυκείου. Τίποτα το super wow. Διάβασα τον «Αλχημιστή», το «Ο Διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ», «Στις όχθες του Ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα». Μόνο στον Αλχημιστή διέκρινα κάτι το πρωτότυπο. Με κούρασαν ως ένα βαθμό και κάθε φορά που τελείωνα ένα, σκεφτόμουν: Γιατί τόσος ντόρος; Είναι κάποια αξία που δεν μπορώ να καταλάβω ή απλά πολύ καλό promotion; 

• The perfect blend: Ποιο βιβλίο ή σειρά σας άφησε απόλυτα ικανοποιημένους αν και γλυκόπικρη;

Γλυκόπικρο; Δεν καταλαβαίνω πολύ το χαρακτηρισμό. Θα πω οτιδήποτε από Έσσε. » Ο Λύκος Της Στέπας» μπορεί να χαρακτηριστεί «γλυκόπικρο»; Δεν ξέρω… Εμένα πάντως με σημάδεψε! 

~Με τη σειρά μου, προσκαλώ τα παρακάτω blogs κι ανυπομονώ να διαβάσω τις απαντήσεις τους:

Άιναφετς

My forty something world

oneiraparamithiou

Μαγική Φωνή 

Κι επειδή είστε πολλοί αυτοί που θέλω να διαβάσω τις απαντήσεις σας, όποιος διαβάζει αυτό το post είναι προσκεκλημένος!!! 🙂