ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ Ή ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ;

Αντικοινωνικός

Αρχικά, να ξεκαθαρίσω ότι στο μυαλό μου επικρατεί ακόμα μια νεφελώδης κατάσταση για το παραπάνω δίλημμα. Η μοναχικότητα -κι όχι η μοναξιά- το να επιλέγεις δηλαδή να είσαι μόνος ή σχεδόν μόνος, προϋποθέτει να είσαι αντικοινωνικός; Και το να είσαι αντικοινωνικός σε καθιστά μόνο ή μοναχικό; Θα μου πεις, γιατί κάθομαι και καταγράφω τώρα τέτοια θολο-υπαρξιακά ερωτήματα! Όχι, δεν μου έπεσε βαρύ το αρνάκι της Λαμπρής. Απλά, κάπως, κάπου, κάποτε έπρεπε να εκφράσω τη σκέψη που θα ξεδιπλώσω παρακάτω…

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω θέμα με τους ανθρώπους! Δεν με τρομάζουν, ούτε θεωρώ ότι θα με φάνε, μήτε πως κάνουν ΜΠΟΥ! Δεν μου προκαλεί άγχος να γνωρίζω νέα ατόμα. Εύκολα μπορώ να ανοίξω συζήτηση, να τη διατηρήσω, μου αρέσουν τα καλαμπούρια, με τις διπλανές μου στο σχολείο ή στη σχολή πάντα μιλούσα ακατάπαυστα. Επίσης μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Τον τρόπο μου μιλάνε, κοιτάνε, τι λένε, πώς κινούνται. Οπότε, μη βιαστείς να με συμπεριλάβεις σε κάποια κατηγορία. Παραδέχομαι πως κρύβω μια εγγενή ντροπή ή συστολή αλλά με μερικά άτομα. Γιατί, με όσους αισθάνομαι ότι έχω χημεία δεν κολώνω στιγμή! Ωστόσο, αισθάνομαι περίεργα όταν βρίσκομαι με μεγάλες παρέες. Δεν είναι ότι νιώθω δυσάρεστα, απλά σαν να χάνομαι μες τη χαβούζα ή καλύτερα σαν να καταπιέζομαι. Ότι εκείνη την ώρα απλά παρίσταμαι, χωρίς να μπορώ να εκφραστώ! Πώς να εκφραστείς άλλωστε όταν μιλούν ταυτόχρονα 102 άτομα! Δεν με εκφράζει να είμαι μέλος μια μεγάλης παρέας. Μέχρι 5-6 άτομα έχει καλώς, μετά απλά αισθάνομαι έξω από τα νερά μου…

Γενικά, από μικρή δεν είχα πολύ στενές φίλες. Φίλες κολλητές, που λένε. Πάντα θα βρισκόταν κάποια συμμαθήτρια που θα ερχόμουν πιο κοντά, θα λέγαμε κανα-δυο εφηβικά μυστικά, αλλά ως εκεί! Για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να αισθανθώ πλήρη ταύτιση. Πάντα κάτι με κρατούσε  από το να αφεθώ πλήρως. Τώρα, σκέφτομαι, πως ίσως απλά δεν έτυχε. Ή ίσως η έννοια του στενού φίλου δε βασίζεται στο αν θα πεις όλα σου τα σώψυχα. Κάποιοι, άνθρωποι συζητούν κάποια θέματα καλύτερα με τον εαυτό τους. Ίσως ανήκω σε αυτούς.

Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι δεν έχω ζηλέψει τα πολύ δημοφιλή άτομα. Αυτά που πάντα περιστοιχίζονται με κόσμο. Όμως ξέρω ότι κατα βάθος εγώ δεν είμαι έτσι! Ακόμα κι αν μια μέρα ξυπνούσα και είχα τη δυνατότητα να βγω με ένα τσούρμο άτομα π.χ. για καφέ, δε θα το επέλεγα. Δε θα ήμουν εγώ… Θέλω με τον άλλον να αισθάνομαι πως μας συνδέουν κάποια πράγματα για να μπορέσω να ανοιχθώ και πρακτικά είναι αδύνατο να ταιριάζεις με πολλά άτομα. Είναι φαρισαϊστικό να λες πως έχεις πολλούς φίλους. Φίλοι σου θα είναι 1-2 άτομα. Οι υπόλοιποι είναι απλά γνωστοί. Οπότε, από το να καταπίεζομαι, προτιμώ λίγους και καλούς ή και μόνη. Δε θεωρώ ότι είναι υπερεπιλεκτικότητα. Ίσως είναι άμυνα… Πολύ καχύποπτη ή φόβος μην εκτεθώ; Ή πολύ απλά, έτσι είμαι!

Μέχρι τώρα ένα μόνο άτομο, που γνώρισα πριν 2 χρόνια, έχει υπάρξει  – πέραν του στενού οικογενειακού κύκλου- με το οποίο μοιράζομαι ό,τι σκεφτώ. Ακόμα έχω αναστολές μην με κατακρίνει για κάποια πολύ προσωπικά γεγονότα που εξωτερικεύω ή μην με κάποια αφορμή τα χρησιμοποίησει ενατίον μου, όμως το εμπιστεύομαι και είναι πάντα στήριγμα. Ακόμα κι αν κάποιες φορές προσεγγίζει κάποια θέματα επιδερμικά, ακόμα κι αν κάποια λόγια του κρύβουν μια γλυκιά ανωριμότητα που ξέρεις ότι δε θα σε βοηθήσουν να βρεις λύση σε αυτό που σε βασανίζει, με παρηγορεί. Κι εύχομαι να μην είναι η ανάγκη απλά να βρω μια παρηγοριά που με κάνει να το βλέπω έτσι.

Και προτιμώ να είμαι μόνη ή με 2-3 άτομα που ο χρόνος μαζί τους περνά σαν νεράκι παρά να περιβάλλομαι από άτομα πολλά, έτσι για να περνά η ώρα! Γιατί είναι κατακριτέο να μένεις μόνος σου όταν δε σε εκφράζει να χάνεσαι μες τη πολλή συνάφεια του κόσμου; Γιατί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιες φορές επιλέγεις τη μοναξιά και την προτιμάς από συναναστροφές που δε σε εκφράζουν; Τελικά είμαι αντικοινωνική; Και γιατί στα 21 μου δεν  έχω θελήσει στιγμή να αλλάξω στο συγκεκριμένο κομμάτι; Μήπως επειδή, απλά, είναι…επιλογή μου; Ή έτσι έχω πείσει τον εαυτό μου;

image

Advertisements

11 thoughts on “ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ Ή ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ;

  1. Ο/Η TheSofistis λέει:

    Εξαιρετικός προβληματισμός αλλά ταυτόχρονα θέμα που δεν το αγγίζουμε εύκολα. Δύο λέξεις αρκετά παρεξηγημένες κατά την άποψη μου. Η σύνδεση τους κάποιες φορές είναι αρκετά εμφανής αλλά κάποιες άλλες νομίζω δεν υπάρχει καν. Πιστεύω ότι όλοι θέλουμε κάποιο χρόνο με τον ευατό μας, ίσως καποιοι λίγο περισσότερο από ότι «συνηθίζεται». Αυτό όμως δεν είναι κακό. Είναι πως το βλέπει ο καθένας αλλά και πως το βλέπει η κοινωνία . Νομίζω το έχω ξαναγράψει σχετικά με τα σαχλά στερεότυπα που υπάρχουν και ΄σε αυτά βάζω μέσα την «αντικοινωνική συμπεριφορά». Μπράβο σου πάντως που κάνεις τέτοια «ταξίδια¨αρκετά δύσκολα.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Καταλήγω στο ότι αν κάποιος ζει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ευτυχισμένος, είτε περιβάλλεται από πολλά άτομα είτε από 1-2, τότε τα σαχλά στερεότυπα που λες κι εσύ και τα κουτάκια στα οποία συνηθίζουμε να βάζουμε τους ανθρώπους είναι περιττά.

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η TheSofistis λέει:

        «Ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά για να είναι ευτυχισμένος .Φτάνει να έχει 2-3 φίλους να τον αγαπούνε πραγματικά και χρήματα τόσα για να μπορεί να τους κερνά» -Νίκος Ξυλούρης , παίζει να κρύβει ένα από τα μυστικά της ζωής αυτη η φράση ( ειδικά αν στο κέρασμα παίζουν κ τσικουδιες!)

        Αρέσει σε 2 άτομα

  2. Ο/Η steppenwolf λέει:

    «η μοναξιά είναι το λιμάνι της αυτογνωσίας». Πάντα λέγαμε ότι το να έχεις 1-2 καλούς φίλους, είναι σαν έχεις, όλο τον κόσμο.
    Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να θέλεις να εκμυστηρεύεσαι τα προσωπικά σου με το ν καθένα, που νομίζεις, ότι είναι «φίλος»,γιατί στο τέλος καταντάει γραφικό.
    Το «φιλτράρισμα», που πρέπει να γίνεται, για να βάλεις κάποιον στην λίστα των «εκλεκτών», προϋποθέτει, και μια δόση αυτογνωσίας, για το που θέλεις να πας, και τι να κάνεις.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  3. Ο/Η fantra13 λέει:

    «Ακόμα έχω αναστολές μην με κατακρίνει για κάποια πολύ προσωπικά γεγονότα που εξωτερικεύω ή μην με κάποια αφορμή τα χρησιμοποίησει ενατίον μου….»
    Τα ίδια σου τα λόγια ίσως να είναι απάντηση σε αυτά που αναρωτιέσαι. Δεν πιστεύω πως είσαι αντικοινωνική όπως δε πιστεύω πως κάποιος άνθρωπος επιλέγει τη μοναξιά ως καλύτερη της αγάπης και της φιλίας. Απλά μέχρι να γνωρίσουμε καλά τους εαυτούς μας και τις ανάγκες μας ώστε να μη μας νοιάζει τόσο πολύ η γνώμη των άλλων, επιλέγουμε ν’ απομακρύνουμε ανθρώπους αντί να τους δεχόμαστε με τη διαφορετικότητα, την ιδιορρυθμία τους και την αλλιώτικη σκέψη τους ελπίζοντας πως κι αυτοί θα κάνουν το ίδιο προς τα εμάς (αν δεν το κάνουν είναι δικό τους πρόβλημα, όχι δικό μας!).
    Μια χαρά μου φαίνονται οι προβληματισμοί σου, παραπέμπουν σ’ έναν νέο άνθρωπο που ψάχνει να βρει κάποιες βασικές αλήθειες. Είναι λογικό στα 21 σου να φοβάσαι τι θα σου κάνουν οι άνθρωποι, τι μπορείς εσύ να τους κάνεις, κι αν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη σε άτομα πέρα του οικογενειακού σου περιβάλλοντος. Σιγά-σιγά θ’ αποκτήσεις εμπειρίες και θα απαντηθούν πολλές από τις απορίες σου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Ίσως είναι κι έτσι που τα λες… Προβληματίζομαι και ψάχνομαι. Και σίγουρα δε θεωρώ την απόλυτη μοναξιά, καλύτερη της αγάπης και της συντροφικότητας. Απλά, κάποιοι άνθρωποι δεν ενοχλούνται από το να περνούν κάποια χρονικά διαστήματα μόνοι τους ή να περιβάλλονται από λίγα ατόμα.

      Μου αρέσει!

  4. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Κατ’ αρχάς μπράβο που στην ηλικία σου καταπιάνεσαι μ’ ένα παρόμοιο θέμα, ένα πολύ προσωπικό και σοβαρό θέμα!
    Νομίζω, πως άλλο η μοναξιά και άλλο η μοναχικότητα…
    Στην μοναξιά δεν έχεις τις καλύτερες σχέσεις με τον εαυτό σου και γι αυτό σου αρέσει να καλύπτεις αυτό το κενό, με κόσμο ή με διάφορες επιφανειακές ασχολίες-φυγές… ενώ στη μοναχικότητα περνάς τέλεια με τον εαυτό σου, είτε είσαι με άλλους είτε είσαι μόνος! 😉
    Δλδ. το μοναχικό άτομο, έχει μια εσωτερική αυτάρκεια και δύσκολα θα απογοητευτεί απ΄ τις συμπεριφορές των άλλων γιατί με τα χρόνια έχει μεγαλώσει μέσα του η ικανότητα κατανόησης του εαυτού του και των άλλων!
    Όταν ήμουν στην ηλικία σου, έκανα πολύ δύσκολα παρέες, ήμουν αυτό που λένε κλειστό άτομο, αλλά επειδή στα 23 μου, γέννησα, θέλοντας και μη αναγκάστηκα να πάρω τη ζωή στα χέρια μου (γιατί χώρισα όταν ο γιος μου ήταν 8 μηνών!) βλέπεις από μικρή δύσκολα συμβιβαζόμουν…
    Νομίζω, πως η ζωή, μας στέλνει «αυτά» (σήματα!) που πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε για να φτάσουμε κάποια στιγμή να σταθούμε στα πόδια μας… μόνοι, ελεύθεροι από εξαρτήσεις και προσκολλήσεις και ας έχουμε παιδιά, σύζυγο, εγγόνια!!! 😉

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς και μη φοβάσαι καλά προχωράς! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Πάντα άρτια στις τοποθετήσεις σου, Στεφανία μου! Έθεσες πολύ όμορφα τη διαφορά του ανθρώπου που είναι μόνος και του μοναχικού. Εύχομαι τα χρόνια που θα ακολουθήσουν να με κάνουν να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου και να εδραιώσω τις αλήθειες μου. Δε θα πάψω να προσπαθώ, τουλάχιστον…

      Μου αρέσει!

  5. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Πολυ σοβαρή τοποθέτηση, σε συγχαίρω με τη σειρά μου μεταλ τη Στεφανια για τους προβληματισμούς και την ειλικρίνεια σου. Ταυτίζομαι τόσο πολύ με το κείμενο, που ηταν σαν να διαβάζω δικές μου λέξεις γραμμένες στο χαρτί…πληροφοριακά, οι κοινοί μας φίλοι με τον αντρα μου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και οι επιστήθιοι είναι μόνο δυο, τώρα καλο η κακό είναι αυτό δεν ξέρω, εγω μα φορα καλά αισθάνομαι! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Ο/Η ταχυκαρδιες λέει:

    Να κανω μια ερωτηση?

    Τι συμβαινει οταν ενας ανθρωπος περναει τοσα πολλα μεσα σε λιγο χρονικο διαστημα?
    Πως μπορει να ανταπεξελθει απο την καθημερινοτητα που αρπαζεται διαρκως απο τα χερια της,αδρανοποιοντας να αφησει την τρεχουσα κατασταση και να περασει στην αμεσως επομενη? Που συνιθως αφωτου διαβουμε το πρωτο μονοπατι γνωριζουμαι οτι το δευτερο θα ειναι μεγαλητερο,και θα εχει πολλα μιλια να διανοισουμε,Τι κανεις σε αυτην την περιπτωση?Συνεχιζεις να πρωχορας και οπου σε βγαλει ο δρομος?Η κανεις «ΟτοStop» και αν βρεθεις σε περιπλοκες καταστασεις πως ξεμπλεκεις τον εαυτο σου απο αυτες?
    Υπαρχει χρονος βεβαια στο να σκεφτεις εαν θα μπεις στην μπροστινη θεση η στην πισω Αλλα εισαι ενας απλος επισκεπτης μια ξενη που δεν θα σε αφηναν να καθισεις απο πισω εκτος και εαν εισουν αιμα τους,Παντα βεβαια θα σε κοιτανε με ενα βλεμμα που σε σκωτονει εσωτερικα,αλλα προσπαθεις να τον πεισεις για το ρολο που σου ανεθεσαν,η καλητερα που εστηστες για σενα,για να μην παραβεις σε λαθους οδους,και καταληξεις σαν τον ερημητη να κουβαλαει μονιμος το κελιφος του που τον βαραινει εαν δεν υπηρχε θα ηταν πολυ καλητερα αλλα στις βροχες και στο κρυο ειναι το μονο που θα του παρεχει συντροφια.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Μήπως Παναγιώτα μου, ήρθε η ώρα να «δεις» χαλαρά και το blog σου; 😉
    Η παραπάνω ερώτηση είναι σοβαρή, πώς θ’ απαντούσες;
    ‘Εχουμε καιρό να κουβεντιάσουμε και εύχομαι να είσαι πάντα μαχητική! 😛
    Και ένα κέρασμα που μιλάει όμορφα για την υπέροχη μοναχικότητα:
    https://ainafetst.wordpress.com/2014/01/05/lettrejeuneamie/

    ΑΦιλάκια καρδιάς, γιατρέ μου! ❤

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s