TAG: ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ

 

Η Ελένη από το Over the Place με προσκάλεσε να συμμετάσχω σε αυτό το tag με τον τίτλο άνωθεν! Φυσικά, την ευχαριστώ πολύ!!! Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι ενώ αγαπώ πολλούς συγγραφείς, για κανέναν δεν μου είχε γεννηθεί η επιθυμία να τον/την γνωρίσω από κοντά. Ίσως, γιατί προτιμώ να τους γνωρίζω μέσα από τα έργα τους και να αφήνω τη φαντασία μου να τους πλάθει όπως θέλει αυτή. Απ’την άλλη έχω και το φόβο μην τυχόν απομυθοποιηθούν στα μάτια μου και μετά πέσουν από τους θρόνους που έχω τοποθετήσει τον καθένα ξεχωριστά. Τέλος, υπάρχει και μια αντικειμενική δυσκολία στο όλο θέμα. Οι συγγραφείς που αγαπώ πιο πολύ είναι κάπως ermmm… Νεκροί! Όπως και να ‘χει παρακάτω παραθέτω συγγραφείς κι έναν guest star (θα καταλάβετε τι εννοώ) που φαίνονται γαμάτοι τύποι και φυσικά θα γούσταρα να γνωρίσω:

 

Ευγένιος Τριβιζάς: Ο άνθρωπος που με την φρουτοπία του και τα βιβλία του κατάφερε να ομορφύνει τα παιδικά μας χρόνια δε χρειάζεται περισσότερες συστάσεις. Το γεγονός ότι είναι και καθηγητής εγκληματολογίας εξιτάρει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον μου και πιστεύω ότι μια συζήτηση μαζί του θα ήταν σίγουρα απολαυστική!

 

Ζυράννα Ζατέλη:  Από τη Ζατέλη, έχω διαβάσει μόνο το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Περσινή Αρραβωνιαστικιά» και ανυπομονώ να διαβάσω και τα υπόλοιπά της. Νομίζω ότι τόσο η γραφή της όσο και η παρουσία της (την έχω δει σε τηλεοπτική συνέντευξη) έχουν κάτι το εξωκοσμικό και απόλυτα θελκτικό! Θέλω πολύ να την ακούσω να μιλά live και να της κάνω την πικάντικη ερώτηση: ποιες από τις ιστορίες της βασίζονται σε δικά της βιώματα. Είμαι πεζή, το παραδέχομαι!

 

Jostein Gaarder: Στα 15 διάβασα, το γνωστό βιβλίο του «Ο Κόσμος της Σοφίας», που «περνά» όμορφα όλη την ιστορία της φιλοσοφίας. Έπειτα, πέτυχα τα πολύ καλά «Το Μυστήριο της Τράπουλας» και «Το Κορίτσι με τα Πορτοκάλια». Όλα του τα βιβλία έχουν μια φιλοσοφική πνοή (άλλωστε και ο ίδιος έχει σπουδάσει φιλοσοφία), αλλά συνάμα είναι όμορφες ιστορίες με μια απίστευτη γλυκύτητα και αισιοδοξία! Ναι, Jostein! Θέλω να σε γνωρίσω.

SPECIAL GUEST STAR, Αρκάς: Σας προϊδέασα γι’αυτό! Οκ, δεν είναι συγγραφέας, αλλά για μένα χειρίζεται εδώ και χρόνια μια από τις καλύτερες πένες. Φυσικά, ο τυπάς είναι τέλειος, γιατί τόσα χρόνια έχει αφήσει ένα πέπλο μυστηρίου να πλανάται σχετικά με την αληθινή του ταυτότητα. Την οποία φυσικά όταν συναντηθούμε θα αποκαλύψω και θα είμαι παγκόσμια και διαγαλαξιακά η πρώτη  που θα έχω υπογεγραμμένο το επίτομο του «Καστράτο» από τα χεράκια του.

ΕΝΑ ΜΥΑΛΟ ΣΕ ΕΠΑΝΑΡΥΘΜΙΣΗ…

 IMG_7716
Έρχονται κάποιες μέρες που με πιάνει μια βαθιά μελαγχολία… Χωρίς ιδιαίτερη αφορμή ή αιτία! Είναι σαν απλά να μεταπίπτω σε αυτή την κατάσταση χωρίς να απαιτείται να έχει προηγηθεί κάτι συγκλονιστικό! Κι ενώ ξέρω ότι αυτή η συννεφιά αργά ή γρήγορα θα περάσει, εγώ επιμένω να ζω την «καταθλιψάρα» μου, σε όλο της το μελοδραματικό μεγαλείο!

Εκείνες τις συννεφιασμένες μέρες δεν έχω όρεξη και μυαλό για τίποτα! Όλα μου φταίνε, αρχίζω να σκέφτομαι ότι η ζωή μου δεν με ικανοποίει, μήπως έχω κάνει παντελώς λάθος επιλογές, πως η σχολή μου δεν μου αρέσει κι ένα σωρό άλλα αρνητικά. Είναι μια κατάσταση του στιλ «τρώγομαι με τα ρούχα μου», αλλά δεν μπορώ να την φρενάρω όσο διαρκεί! Απλά, περιμένω να κάνει τον κύκλο της. Κι όσος χρόνος απαιτείται για να γίνει αυτό, δηλαδή ίσα-ίσα να βάλεις τις μαύρες πλερέζες, να χωνέψει το μυαλό σου ότι είσαι μια χαρά με τη ζωή σου και να τις βγάλεις, δεν μπορώ να λειτουργήσω. Θέλω απλά να κάθομαι στο κρεβάτι και να κοιτώ το ταβάνι, να μην με ενοχλεί κανείς, αν είχα τη δυνατότητα να μη βγαίνω από το σπίτι. Κι όταν συναναστρέφομαι με ανθρώπους εκείνες τις μέρες, απλά παρίσταμαι σωματικά, γιατί το μυαλό μου είναι κατακλυσμένο από άλλες ανόητες, επί το πλείστον, σκέψεις!

Κι όταν τελικά περάσει, σκέφτομαι, πως ίσως αυτή η κατάσταση δεν είναι τόσο αρνητική! Γιατί, είναι σαν να κάνεις ένα reset στις σκέψεις σου. Μέσα στο συνονθύλευμα αυτών των σκέψεων που με πλημμυρίζουν εκείνες τις μέρες ίσως βρίσκονται και κάποια ψήγματα αλήθειας. Κάποιες αλήθειες που ανασύρονται από το υποσυνείδητο και τις έχω απωθήσει αρκετά καλά. Κι όλο αυτό, πιθανόν τελικά να αποβεί θετικό, γιατί με βοηθά να αλλάξω πλεύση. Ενδεχόμενως να πάρω κάποιες πρωτοβουλίες στη ζωή μου, να κυνηγήσω κάτι που θα με γεμίζει ή να απορρίψω πράγματα που δεν έχουν να μου προσφέρουν τίποτα πια πέρα από μια απέραντη θλίψη. Γιατί, στη ζωή τελικά ίσως δεν ισχύει το «Ματαιότης ματαιότητων τα πάντα, ματαίοτης»! Και με βεβαιότητα μπορώ να πω ότι δεν βρίσκεις τον δημιουργικό εαυτό σου αν πρώτα δεν τον ακυρώσεις!!!

ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ!

Πανελλήνιες_εξετάσεις

 Μάιος, ο μήνας της άνοιξης, των λουλουδιών, ο προάγγελος του καλοκαιριού! Είναι όμως κι ο μήνας των εξετάσεων… Και τι εξετάσεων! Των Πανελλαδικών! Ειρωνία, ε; Πέρασαν 3 χρόνια από τότε που τελείωσε αυτή η ιστορία για μένα, όμως κάθε χρονιά δεν μπορώ να μη συμπάσχω με όλα εκείνα τα παιδιά που τώρα δίνουν τον αγώνα τους. Γιατί, για κάποιον αρρωστημένο λόγο οι περισσότεροι έχουν αναγάγει τις εθνικές εισαγωγικές εξετάσεις σε εθνική λαιμητόμο. Κι όταν ένα παιδί 18 ετών αισθάνεται ότι οι 3 ώρες του διαγωνίσματος κρίνουν όλο του το μέλλον, δεν μπορεί παρά να νιώθει σαν κατάδικος λίγο πριν το κρέμασμα.

 Ω ναι! Το απομυθοποίησα το παραμυθάκι των Πανελλαδικών. Δυστυχώς, όλοι το απομυθοποιούμε αφού τελειώσει. Τότε καταλαβαίνουμε πόσο υπερεκτιμήσαμε αυτό το story. Όταν δεν έχεις τελειώσει ακόμα το σχολείο, σίγουρα δεν είναι εύκολο να τα δεις όλα τόσο ψύχραιμα. Γιατί, από την Ά Δημοτικού προετοιμάζεσαι για τις Πανελλαδικές. Γιατί, σχεδόν κάθε καλοκαίρι από τότε που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι τι παίζεται ακούς φράσεις όπως: «Η κόρη του τάδε διέπρεψε, πέρασε ιατρική, νομική, πολυτεχνείο, φιλοσοφική…» , «Ο καημένος ο γιος της κυρα-Ρούλας δεν τα κατάφερε, πέρασε σε ΤΕΙ!» Κι έτσι όνειρό σου γίνεται να περάσεις κι εσύ σε κάποια από αυτές τις σχολές που το κοινό πόπολο θεωρεί γκλαμουράτες! Και κακά τα ψέματα, πολύ μικρό ποσοστό όσων περνάνε σε αυτές τις σχολές το θέλουν πραγματικά. Οι περισσότεροι αφού εξασφαλίσουν τα μόρια, σκέφτονται μην εξαργυρώσουν το 50ευρω με μια τσίχλα. Κι αυτό είναι τεράστιο σφάλμα, καθώς γεμίζουμε με επιστήμονες που δεν αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν και δύο συνέπειες υπάρχουν: ή θα δυστυχήσουν ή θα γίνουν άλλος ένας από αυτούς τους μέτριους που βαρεθήκαμε να βλέπουμε και που ενίοτε καταντούν κι επικίνδυνοι.

 Και στην προσπάθεια να επιτευχθεί το big dream (αλήθεια, ποιου;) τρέχει και η δύσμοιρη μεσοαστική οικογένεια. Πλήρωνε φροντιστήρια, ιδιαίτερα, τρέχα να πάρεις το παιδί από το σχολείο για να το πας στο φροντιστήριο, έλα να το ξαναπάρεις για να γυρίσει σπίτι μην τυχόν και χάσει έστω 5 λεπτά από το υπέρογκο διάβασμα. Κι αν τυχόν βρεθεί και κανας αξιοπρεπής καθηγητής να πει στα ίσια: «Ξέρετε, το παιδί δεν έχει όρεξη να διαβάσει. Ίσως θα έπρεπε να ακολουθήσει κάποια χειρωνακτική τεχνη.» , εκεί είναι που η δόλια Ελληνίδα μάνα γίνεται πυρ και μανία! Το δικό μου το παιδί χειρώνακτας; Ποτέ! Γιατί, φυσικά το παιδί πρέπει να εισαχθεί οπωσδήποτε σε κάποια σχολή, όποια κι αν είναι αυτή, για να έχουμε κάτι να πούμε στη γειτόνισσα. Τώρα, αν το παιδί σέρνει το σαρκίο του εκεί μέσα και μεθαύριο δεν έχει καν δουλειά είναι δευτερεύον.

 Έπειτα, αναρωτιέσαι, οκ μαύρα χάλια με την παραπαιδεία κι όλη αυτή τη φρενίτιδα του διαβάσματος που ειλικρινά ξεζουμίζει κάθε εφηβικό μυαλουδάκι, τουλάχιστον να λάμβανες και κάποια ουσιαστική παιδεία! Μόνο παιδεία δεν παίρνεις! Στείρα γνώση και τελείως μασημένη τροφή! Άπειρη παπαγαλία, χωρίς ίχνος εμβάθυνσης. Κι αν κάποιος μαθητής τολμήσει να προσεγγίσει κάτι πιο διεισδυτικά, θα ακούσει πολύ πιθανόν: «Γιαννάκη, αυτό μάλλον δε θα το ζητήσουν, οπότε δε μας απασχολεί!» Επιπλέον, για πάραδειγμα, όταν πέρασα στο πανεπίστημιο διαπίστωσα πως όλα αυτά που είχα σαν Βίβλο επί ένα χρόνο, τα μισά ήταν λάθος και τ’ άλλα μισά τελείως αναχρονιστικά. Αξίζει ακόμα να διερωτηθεί κανείς, ας πούμε ότι γράφει όποιον βαθμό γράφει σε ένα μάθημα, αν τα θέματα ήταν άλλα θα έγραφε τον ίδιο ή διαφορετικό βαθμό και όσο κι αν έγραψε, όλες αυτές τις πληροφορίες για πόσο ακόμα τις συγκρατεί μετά το πέρας των Πανελληνίων;

 Για να μη φανώ τελείως μηδενιστική, οι Πανελλήνιες έχουν και κάποια θετικά. Το κυριότερο, σε μαθαίνουν τι θα πει αγωνίζομαι για να κατακτήσω κάτι, αυτοπειθαρχώ, διατηρώ την ψυχραιμία μου, θέτω όρια. Κι έτσι μαθαίνεις καλύτερα τον εαυτό σου. Και ίσως αυτά και μόνο κάνουν την προσπάθεια ν’αξίζει! Αυτά και η επίτευξη του ΔΙΚΟΥ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ!

 Αγαπημένε/-η που δίνεις Πανελλαδικές να θυμάσαι πως σε αυτή την παράσταση πρωταγωνιστείς εσύ και ό,τι κάνεις το κάνεις για σένα και μόνο! Αυτές οι εξετάσεις, μάντεψε, δεν κρίνουν ποιος είσαι πολλώ δε μάλλον το μέλλον σου. Υπάρχει πάντα δεύτερη ευκαρία κι ένας άνθρωπος αν το θέλει μπορεί να ευδοκιμήσει παντού! Εσύ καθορίζεις τη ζωή σου κι όχι αυτές καθαυτές οι εξετάσεις!  Καλή τύχη και μην ξεχνάς πως το παιχνίδι κρίνεται μέχρι το 90ο λεπτό!!!

Πανελλήνιες