ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ!

Πανελλήνιες_εξετάσεις

 Μάιος, ο μήνας της άνοιξης, των λουλουδιών, ο προάγγελος του καλοκαιριού! Είναι όμως κι ο μήνας των εξετάσεων… Και τι εξετάσεων! Των Πανελλαδικών! Ειρωνία, ε; Πέρασαν 3 χρόνια από τότε που τελείωσε αυτή η ιστορία για μένα, όμως κάθε χρονιά δεν μπορώ να μη συμπάσχω με όλα εκείνα τα παιδιά που τώρα δίνουν τον αγώνα τους. Γιατί, για κάποιον αρρωστημένο λόγο οι περισσότεροι έχουν αναγάγει τις εθνικές εισαγωγικές εξετάσεις σε εθνική λαιμητόμο. Κι όταν ένα παιδί 18 ετών αισθάνεται ότι οι 3 ώρες του διαγωνίσματος κρίνουν όλο του το μέλλον, δεν μπορεί παρά να νιώθει σαν κατάδικος λίγο πριν το κρέμασμα.

 Ω ναι! Το απομυθοποίησα το παραμυθάκι των Πανελλαδικών. Δυστυχώς, όλοι το απομυθοποιούμε αφού τελειώσει. Τότε καταλαβαίνουμε πόσο υπερεκτιμήσαμε αυτό το story. Όταν δεν έχεις τελειώσει ακόμα το σχολείο, σίγουρα δεν είναι εύκολο να τα δεις όλα τόσο ψύχραιμα. Γιατί, από την Ά Δημοτικού προετοιμάζεσαι για τις Πανελλαδικές. Γιατί, σχεδόν κάθε καλοκαίρι από τότε που αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι τι παίζεται ακούς φράσεις όπως: «Η κόρη του τάδε διέπρεψε, πέρασε ιατρική, νομική, πολυτεχνείο, φιλοσοφική…» , «Ο καημένος ο γιος της κυρα-Ρούλας δεν τα κατάφερε, πέρασε σε ΤΕΙ!» Κι έτσι όνειρό σου γίνεται να περάσεις κι εσύ σε κάποια από αυτές τις σχολές που το κοινό πόπολο θεωρεί γκλαμουράτες! Και κακά τα ψέματα, πολύ μικρό ποσοστό όσων περνάνε σε αυτές τις σχολές το θέλουν πραγματικά. Οι περισσότεροι αφού εξασφαλίσουν τα μόρια, σκέφτονται μην εξαργυρώσουν το 50ευρω με μια τσίχλα. Κι αυτό είναι τεράστιο σφάλμα, καθώς γεμίζουμε με επιστήμονες που δεν αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν και δύο συνέπειες υπάρχουν: ή θα δυστυχήσουν ή θα γίνουν άλλος ένας από αυτούς τους μέτριους που βαρεθήκαμε να βλέπουμε και που ενίοτε καταντούν κι επικίνδυνοι.

 Και στην προσπάθεια να επιτευχθεί το big dream (αλήθεια, ποιου;) τρέχει και η δύσμοιρη μεσοαστική οικογένεια. Πλήρωνε φροντιστήρια, ιδιαίτερα, τρέχα να πάρεις το παιδί από το σχολείο για να το πας στο φροντιστήριο, έλα να το ξαναπάρεις για να γυρίσει σπίτι μην τυχόν και χάσει έστω 5 λεπτά από το υπέρογκο διάβασμα. Κι αν τυχόν βρεθεί και κανας αξιοπρεπής καθηγητής να πει στα ίσια: «Ξέρετε, το παιδί δεν έχει όρεξη να διαβάσει. Ίσως θα έπρεπε να ακολουθήσει κάποια χειρωνακτική τεχνη.» , εκεί είναι που η δόλια Ελληνίδα μάνα γίνεται πυρ και μανία! Το δικό μου το παιδί χειρώνακτας; Ποτέ! Γιατί, φυσικά το παιδί πρέπει να εισαχθεί οπωσδήποτε σε κάποια σχολή, όποια κι αν είναι αυτή, για να έχουμε κάτι να πούμε στη γειτόνισσα. Τώρα, αν το παιδί σέρνει το σαρκίο του εκεί μέσα και μεθαύριο δεν έχει καν δουλειά είναι δευτερεύον.

 Έπειτα, αναρωτιέσαι, οκ μαύρα χάλια με την παραπαιδεία κι όλη αυτή τη φρενίτιδα του διαβάσματος που ειλικρινά ξεζουμίζει κάθε εφηβικό μυαλουδάκι, τουλάχιστον να λάμβανες και κάποια ουσιαστική παιδεία! Μόνο παιδεία δεν παίρνεις! Στείρα γνώση και τελείως μασημένη τροφή! Άπειρη παπαγαλία, χωρίς ίχνος εμβάθυνσης. Κι αν κάποιος μαθητής τολμήσει να προσεγγίσει κάτι πιο διεισδυτικά, θα ακούσει πολύ πιθανόν: «Γιαννάκη, αυτό μάλλον δε θα το ζητήσουν, οπότε δε μας απασχολεί!» Επιπλέον, για πάραδειγμα, όταν πέρασα στο πανεπίστημιο διαπίστωσα πως όλα αυτά που είχα σαν Βίβλο επί ένα χρόνο, τα μισά ήταν λάθος και τ’ άλλα μισά τελείως αναχρονιστικά. Αξίζει ακόμα να διερωτηθεί κανείς, ας πούμε ότι γράφει όποιον βαθμό γράφει σε ένα μάθημα, αν τα θέματα ήταν άλλα θα έγραφε τον ίδιο ή διαφορετικό βαθμό και όσο κι αν έγραψε, όλες αυτές τις πληροφορίες για πόσο ακόμα τις συγκρατεί μετά το πέρας των Πανελληνίων;

 Για να μη φανώ τελείως μηδενιστική, οι Πανελλήνιες έχουν και κάποια θετικά. Το κυριότερο, σε μαθαίνουν τι θα πει αγωνίζομαι για να κατακτήσω κάτι, αυτοπειθαρχώ, διατηρώ την ψυχραιμία μου, θέτω όρια. Κι έτσι μαθαίνεις καλύτερα τον εαυτό σου. Και ίσως αυτά και μόνο κάνουν την προσπάθεια ν’αξίζει! Αυτά και η επίτευξη του ΔΙΚΟΥ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ!

 Αγαπημένε/-η που δίνεις Πανελλαδικές να θυμάσαι πως σε αυτή την παράσταση πρωταγωνιστείς εσύ και ό,τι κάνεις το κάνεις για σένα και μόνο! Αυτές οι εξετάσεις, μάντεψε, δεν κρίνουν ποιος είσαι πολλώ δε μάλλον το μέλλον σου. Υπάρχει πάντα δεύτερη ευκαρία κι ένας άνθρωπος αν το θέλει μπορεί να ευδοκιμήσει παντού! Εσύ καθορίζεις τη ζωή σου κι όχι αυτές καθαυτές οι εξετάσεις!  Καλή τύχη και μην ξεχνάς πως το παιχνίδι κρίνεται μέχρι το 90ο λεπτό!!!

Πανελλήνιες

Advertisements

18 thoughts on “ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ!

  1. Ο/Η astylishchoice λέει:

    Ειναι ακριβώς έτσι, όπως τα λες! Στη ζωή μας δίνονται ευκαιρίες πολλές, αρκεί να μην χάνουμε το κουράγιο μας! Και όπως έγραψες, το σημαντικότερο ειναι, να κάνουμε αυτό που πραγματικά αγαπάμε, αλλιώς είμαστε δυστυχισμένοι ακολουθώντας τις επιθυμίες των άλλων (των γονιών συνήθως) !

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Ακριβώς! Κι αυτό που πιστεύω είναι οτί καμιά φορά μπορεί να καταλήξεις αλλού απ’ότι περίμενες ή προσδοκούσες, όμως τελικά ενδέχεται να είναι καλύτερα. Γιατί, πολύ απλά, στα 18 σου δεν γίνεται να ξέρεις όλες τις συνιστώσες και τι πραγματικά θα σε κάνει ευτυχισμένο! 😉

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η koufetarios λέει:

    Πόσο συμφωνώ μαζί σου, ταυτίζομαι απόλυτα με τα λεγόμενά σου. Χαίρομαι που στο δικό μου blog αποτύπωσα έναν προβληματισμό που αφορά την παιδεία και ξάφνου βλέπω πως ασχολήθηκες ακόμα περισσότερο κι εσύ. Είναι αρκετά χρόνια από τότε που έδωσα Πανελλήνιες και δυστυχώς με το μυαλό που κουβαλάω τώρα συνειδητοποιώ κάθε φορά σε τι παράλογο κόσμο ζούμε. Βέβαια το παράλογο αποτελεί και δικαιολογία για την ανευθυνότητα της Παιδείας. Είναι σύστημα. Διότι εάν υπήρχε σωστή διαπαιδαγώγηση σε ένα ιδεατό κόσμο, τότε ο κόσμος θα γνώριζε και θα είχε ήδη ανατρέψει τα πάντα..

    Πολύ εύστοχες οι σκέψεις σου, καλό απόγευμα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Ναι, είδα τo post σου, λίγο μετά που δημοσίευσα το κείμενο! Εσύ το προσέγγισες πολύ πιο παραστατικά και φυσικά πολύ πιο όμορφα.
      Εγώ απλά επηρεασμένη από κοντινά συγγενικά πρόσωπα που δίνουν φέτος και φυσικά τη δική μου εμπειρία, είπα να γράψω γι’αυτόν τον μπαμπούλα και τη σαθρότητα που κρύβει, ως απόρροια ενός σαθρού εκπαιδευτικού συστήματος εν γένει.

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Ταυτίζομαι απόλυτα με το κειμενό σου για πολλούς λόγους…Μεταξύ άλλων γιατί υπέστησα ένα κανονικότατο ξεζούμισμα στην β´ και γ´ λυκείου, αφου στην β´ έδωσα proficiency και είχα ξεκινήσει προετοιμασία για β δέσμη (εμείς τότε είχαμε τις δέσμεςκ β’ σήμαινε Ιατρική) για να αλλάξω στα μέσα της Γ´ Λυκείου δέσμη και να το γυρίσω σε Οικονομικά, και ταυτόχρονα επειδη τελείωνα γερμανικό σχολείο, έδινα και το ελληνικό απολυτήριο, αλλα εξετασεις κ για το γερμανικό απολυτήριο. Εκει έπαθα ταυτόχρονα και μια ωραία λοιμώδη μονοπυρρήνωση κ ο γιατρος θείος μου συμβούλευε να μείνω… δυο βδομαδες ακίνητη στο κρεβάτι (κάτι βέβαια που δεν υπήρχε χρονος να γίνει ποτε) καταλαβαίνεις σουρεάλ κατάσταση…Λυπάμαι που το λέω, αλλα πλέον αποφάσισα ότι δεν είμαι υπέρ των Πανελλαδικών (δεν θα έστελνα το παιδι μου) και της Δημόσιας Παιδείας γενικότερα, αυτού που είναι σήμερα, τούτη η κατάντια. Συμφωνώ με τον Χριστιανόπουλο (τον ποιητή) ο οποίος δίνοντας πρόσφατα μια συνέντευξη χαρακτήρισε την κατάντια αυτη των τελευταίων χρόνων της παιδείας στρατηγική και λυπάμαι που το λέω συμφωνω μαζί του, κ δεν πιστεύω ότι αυτή η «στρατηγική» απεναντι στο θεμα της έλλειψης παιδείας θα αλλάξει απο κανέναν κ κανένα κόμμα… 😦

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Ο/Η cocooning cat λέει:

    Φυσικά και είναι «στρατηγική»! Τίποτα δεν είναι τυχαίο… Απαίδευτος λαός=εύκολα χειραγωγήσιμος.
    Δυστυχώς, η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει. Το κακό είναι ότι θύματα είναι μόνο τα παιδιά, που βιώνουν ένα απίστευτο πνευματικό στραμπούληγμα.
    Όταν εγώ έδινα Πανελλήνιες, πραγματικά αγωνίστηκα πάρα πολύ για να τα καταφέρω. Σε σημείο που αναρωτιέμαι τώρα πώς είχα αντοχές να διαβάζω τόσες ώρες σερί. Ευτυχώς, όμως, είχα τους γονείς μου πολύτιμους αρωγούς όσον αφορά την ψυχολογική αναπτέρωση.
    Έβλεπα, άλλους συμμαθήτες μου να τους ασκούν οι δικοί του τρομερή επιπλέον εξωτερική πίεση και στεφτόμουν πως αν ήμουν στη θέση τους, θα τα τίναζα όλα στον αέρα.
    Τελικά, μιλάμε, για πολύ αρρωστημένη κατάσταση.

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

    Πολύ εύστοχα τα όσα αναφέρεις και με τη σειρά μου νιώθω την ανάγκη να τοποθετηθώ επί του θέματος. Οι Πανελλήνιες κατ’εμέ δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία μεγάλη «μπίζνα»: Οι γονείς θέλουν να δουν το παιδί τους να μπαίνει σε μια Ανώτατη σχολή για να «καυχιούνται» μετά στο στενό τους περιβάλλον ότι «το παιδί μου πέρασε στην Ιατρική/Νομική/ΑΣΟΕ κ.ο.κ.» και τα φροντιστήρια το εκμεταλλεύονται ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την ψευδαίσθηση ότι «οι Πανελλήνιες κρίνουν τη ζωή και το μέλλον ενός παιδιού» συνεπώς… καταθέστε τα όμορφα λεφτά σας εσείς οι γονείς που θέλετε να ικανοποιήσετε τη φιλοδοξία σας! (Για να μην μιλήσω και την πολιτική προέκταση του θέματος που η κάθε κυβέρνηση χρησιμοποιεί το θέμα «Πανελληνιες» για να χειραγωγήσει προεκλογικά τους γονείς=ψηφοφόρους…)

    Προσωπικά δεν μετανιώνω που τελείωσα ένα Πανεπιστήμιο γιατί – κακά τα ψέματα – μορφώθηκα και ευχαριστώ τους γονείς μου που μου προσέφεραν αυτή τη δυνατότητα (ενώ αν ήταν αλλιώς τα οικονομικά μας, πιθανότητα να μην μπορούσαν). Μετανιώνω όμως που με πίεσαν να σπουδάσω κάτι που δεν μου άρεσε καθόλου για να καταλήξω στη συνέχεια άνεργη και τώρα στην ηλικία των 30+ να διαβάζω για να ξαναδώσω Πανελλήνιες με την ελπίδα ότι θα περάσω επιτέλους στη σχολή που πάντα ήθελα. Το αποτέλεσμα δηλαδή ποιό θα είναι; Αν πάνε όλα κατ’ευχήν, θα έχω φτάσει 40 χρονών για να μπορώ επιτέλους να εξασκήσω το επάγγελμα που πάντα επιθυμούσα;;

    Εν κατακλείδι, για μένα προσωπικά η υπόθεση «Πανελλήνιες στα 18» είναι απλά ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ. Το αποτέλεσμά τους δεν καταδικάζει τη ζωή και το μέλλον κανενός, όποιος απέτυχε ή όποιος βλέπει ότι δεν εκφράζεται μέσα από αυτό που τον ανάγκασαν να σπουδάσει, απλά να πάει παρακάτω, λύσεις και επιλογές για να κάνει αυτό που πραγματικά επιθυμεί μπορούν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν. Κι ίσως να ήταν καλό να προσπαθήσουν κάποτε και οι γονείς από τη μεριά τους να καταλάβουν πως το να μεγαλώνεις δυστυχισμένα παιδιά που θα μετατραπούν αύριο σε δυστυχισμένους ενήλικες, δεν είναι πάντα κι η σωστή λύση!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Πραγματικά δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο, με όσα γράφεις!!! Σε όλα -δυστυχώς- είσαι απόλυτα σωστή!
      Επίσης, είναι τραγικό το ποσοστό όσων αναφέρουν ότι θα άλλαζαν επιλογή, αν τους ξαναδινόταν η ευκαιρία. Πρόκειται για αυτό που λέμε: » Ζητούν από 18χρονα παιδιά να επιλέξουν καριέρα, ενώ μέχρι πριν λίγο καιρό, έπρεπε να ζητήσουν άδεια για να πάνε τουαλέτα»
      Όσο κλισέ κι αν σου ακούγεται, μπράβο πάντως που κυνηγάς το όνειρό σου!!!
      Αν επιτρέπεται ποια σχολή στοχεύεις;

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

        Δεν είναι μόνο ότι ένας άνθρωπος 18 χρονών δεν έχει την ωριμότητα να αποφασίσει σωστά για το μέλλον του (αλλά ας μη γελιόμαστε, στις περισσότερες χώρες του πλανήτη τα παιδιά πάνω κάτω σε αυτή την ηλικία επιλέγουν αν θα σπουδάσουν ή όχι και κατ’επέκταση σε ποιά σχολή). Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι κανείς δεν ρωτάει τα ίδια τα παιδιά την εξής απλή ερώτηση «παιδί μου, τί θα σου άρεσε να σπουδάσεις;». Όσο λάθος και να κάνεις, είναι πολύ διαφορετικό να πεις «σπούδασα αυτό που ήθελα αλλά δεν μου ‘βγήκε’ «, από το να πεις «με ανάγκασαν να σπουδάσω κάτι στο οποίο απέτυχα».

        Εγώ προσωπικά ήθελα να γίνω καθηγήτρια Ισπανικών από πολύ μικρή. Όμως «έπεσαν» επάνω μου γονείς και καθηγητές λέγοντάς μου πόσο χάλια είναι το επάγγελμα του καθηγητή, ότι δεν έχει μέλλον κτλ και επέμειναν να επιλέξω κάτι πιο… δημιουργικό. Το αποτέλεσμα ήταν να δώσω εξετάσεις για επάρκεια Ισπανικών ώστε να κάνω παράλληλα με τις σπουδές μου το επάγγελμα που μ’ αρέσει. (Κι όπως κατάλαβες Ισπανική Φιλολογία στοχεύω 🙂 ) Δουλειά σχετική με το πτυχίο μου, πάντως, δεν κατάφερα ποτέ μου να βρω όσο κι αν το προσπάθησα.

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η cocooning cat λέει:

        Εγώ πιστεύω ότι ως ένα βαθμό δεν γνωρίζουν οι 18χρονοι τι ακριβώς συνεπάγεται η επιλογή μιας σχολής. Θέλω να πω, επιλέγοντας κάποιος το επάγγελμα, για παράδειγμα, του βιολόγου, μπορεί να φανταζεται ότι θα κάνει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που θα κάνει πραγματικά.
        Κι εδώ έρχεται το ζήτημα του ελλιπούς σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού, που θα παρέχει όλες τις πληροφορίες, αλλά ανοίγει άλλη μεγάλη συζήτηση…

        Σου εύχομαι ό,τι το καλύτερα, Μαριάννα!!! 🙂

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

        Καταρχήν δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σου Μαριάννα μου! (άσχετο, γιατι Πανελλήνιες κ όχι κατατακτήριες;; Δεν γίνεται;) Δεν σε πιστεύω, ποτε προλαβάινεις, κ τις καταπληκτικές αναρτήσεις σου, και τα δυο μυθιστορήματα, και τις εξετάσεις! Ένα τεράστιο τεραστιο μπράβο! Και γω είμαι τριάντα συν κ σκέφτομαι να ξανά δώσω εξετασεις για ένα άλλο πτυχίο…Δηλαδη ξανάκάνεις τα μαθήματα της τρίτης Λυκείου τώρα;; Σου εύχομαι μέσα απο την ψυχή μου τα καλύτερα κ γω! Δεν ξέρεις πόσο έχω ταυτιστεί μαζί σου! 🙂 Παναγιωτα να σαι καλα επίσης για το βήμα αυτό που μας έδωσες για τον σχολιασμό, βλέπεις οι Πανελλήνιες είναι ένα θέμα που κ μένα με τσουρουφλαει πολυ…Το επίσης χειρότερο;ότι ακόμα και σε παρεμφερείς σχολές μέσα στο ίδιο το ιδρυμα (πχ ασοεε που ημουν εγω) δεν μπορείς να κανεις μεταγραφή ενω τα μαθήματα είναι σε γενικό πλαισιο τα ίδια-Ετσι ποτε δεν μπόρεσα να μεταπηδήσω απο την οικονομική ανάλυση στην οργάνωση κ διοίκηση, ενω στο εξωτερικό οι μετεγγραφές γίνονται ακόμα κ μεταξύ ασχέτως κλάδων… 😦

        Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Ο/Η metaphrasi λέει:

    Συμφωνώ απόλυτα Παναγιώτα μου!!! Και ειδικά στο τελευταίο που λες, πως οι Πανελλήνιες, και γενικά τέτοιου είδους δοκιμασίες είναι για να σε μαθαίνουν να αναγνωρίζεις τα όριά σου, να βάζεις στόχους (δικούς σου) και να παλεύεις γι’ αυτούς. Δυστυχώς συνήθως το περιβάλλον δεν ευνοεί το να έχεις προσωπική άποψη και αυτό συμβαίνει και αργότερα στη ζωή….

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Ειδικά στην ελληνική κοινωνία, είναι πολύ συχνό να «ευνουχίζονται» οι νέοι και οι γονείς να επιβάλουν τα δικά τους όνειρα στα παιδιά τους. Μακάρι να αλλάξει κάπως αυτό τα επόμενα χρόνια, αλλά δεν είμαι αισιόδοξη. Κανένας δε θέλει οι νέοι να έχουν άποψη και δεν είναι συνωμοσιολογικό αυτό. Έτσι είναι δομημένη η σημερινή κοινωνία και το εκπαιδευτικό της σύστημα δυστυχώς!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s