ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΕΦΙΑΛΤΗΣ!

 Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα δεν έχω σταθεί επάξια στο κλισέ που θέλει τους φοιτητές ιατρικής να είναι τόσο κολλημένοι και πορωμένοι με την επιστήμη, που αν δεν ζαλίσουν και λίγο τον έρωτα σε όλους -χωρίς καμία αφορμή- με το πόσο ενδιαφέρον είναι αυτό που σπουδάζουν, δε σέβονται τον εαυτό τους! Όταν έπεσα όμως πάνω σε αυτές τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο, δεν μπορούσα να μην μπω στον πειρασμό να τις μοιρασθώ. Και πιστέψτε με, κάθε άλλο παρά τη γοητευτική πλευρά της ιατρικής αποδεικνύουν…

Συνέχεια

INSIDE & OUT BOOK TAG!

Book_tag

Προφανώς οι μέρες είναι παράξενες και αισθάνομαι ότι είναι τόσα πολλά αυτά που διακυβεύονται που θα με πιάσει κατάθλιψη… Για να ξεφύγουμε λοιπόν λιγάκι, η Γεωργία από το Cherrybookish’s Blog μου πρότεινε να απαντήσω σε ένα tag με τίτλο «Inside and Out Book Tag». Και σκέφτηκα πόσο μοιραίο είναι αυτό το -σε ελεύθερη απόδοση- εντός κι εκτός. Τέλος πάντων, σταματώ να κάνω συνειρμούς με την κατάσταση που βιώνει αυτές τις στιγμές η χώρα μας και καταπιάνομαι με τις απαντήσεις των ενδιαφέρουσων ερωτήσεων.

Συνέχεια

ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ: ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ

 Στην καρδιά του κέντρου, λίγα βήματα μόλις από το ελληνικό κοινοβούλιο, βρίσκεται, κατά την άποψή, μου ένας μικρός παράδεισος. Φυσικά αναφέρομαι στον Εθνικό Κήπο! Δεν ξέρω πόσοι από εσάς τον έχετε επισκεφτεί έστω μια φορά, αλλά αν δεν το έχετε κάνει ως σήμερα απλά πρέπει! Επίσης, σίγουρα μια φορά δεν αρκεί, 285 στρέμματα είναι αυτά! Τι να πρωτοδεί κανείς… Οι φωτογραφίες που συμπεριλαμβάνονται στο κείμενο αυτό, τις απαθανάτισα με τα χεράκια μου. Γι’αυτό, πολλά από όσα περιγράφω ίσως δεν θα τα δείτε σε είκονα. Επίσης, επειδή πρόλαβα να γυρίσω μόνο τη μισή πλευρά του κήπου, όσα γράφω ίσως τον αδικήσουν. Οπότε, εσείς ξέρετε τι πρέπει να κάνετε: επισκεφτείτε τον!!!

 Από την είσοδο που βρίσκεται στην οδό Αμαλίας, συναντάμε ίσως την πιο χαρακτηριστική εικόνα του κήπου, ένας ανοιχτός χώρος με ψηλούς φοίνικες και στο κέντρο ένα ηλιακό ρολόι, πιθανόν το μοναδικό της Ελλάδας. Στην είσοδο υπάρχει χάρτης για να σας «κατευθύνει» ενώ πολύ συχνά θα βρίσκετε ξύλινες πινακίδες που θα αναγράφουν τι θα συναντήσετε αν ακολούθησετε το εκάστοτε μονοπάτι. Και κάπως έτσι αισθάνεσαι πως η φάση είναι: Welcome to Paradise!

Η είσοδος από Λ. Αμαλίας-Ηλιακό ρολόι

Η είσοδος από Λ. Αμαλίας-Ηλιακό ρολόι

 Για αρχή επέλεξα το μονοπάτι που έγραφε Βοτανικό Μουσείο, έτσι λοιπόν όπως προχωρούσα ανάμεσα σε δένδρα και θάμνους, διαπίστωσα ότι σε πολλά από αυτά υπήρχε μια «ετικέτα» που σε πληροφορούσε για την ονομασία, το είδος-γένος του δένδρου καθώς και σε ποιές χώρες ευδοκιμεί. Ένα σας λέω: μέχρι και Ιαπωνικά δένδρα συνάντησα. Σίγουρα οι φυσιοδίφες θα λατρέψετε αυτή τη λεπτομέρεια. Κι όπως δρόμο έπαιρνα και δρόμο άφηνα, βρίσκω ένα χώρο με υπόστεγο που έχει καλυφθεί από φύλλα, γύρω-γύρω πράσινο, παγκάκια και στη μέση ένα μικρό βραχάκι-συντριβάνι. Όσοι αγαπάτε να διαβάζετε, σε αυτό το σημείο θα βρείτε τη Μέκκα σας! Αλήθεια λέω! Η φωτογραφία που παραθέτω δεν μπορεί να εκφράσει, την απίστευτη ατμόσφαιρα που χαρίζει ο χώρος. Απόλυτος ίσκιος, απόλυτη δροσιά, απόλυτη ησυχία με μοναδικό ήχο το νεράκι που αναβλύζει απο το συντριβανάκι.  

Παράδεισος για διάβασμα

Παράδεισος για διάβασμα

Τελικά, έφθασα στο Βοτανικό Μουσείο, ένα όμορφο από αρχιτεκτονικής άποψης κτίριο, που δυστυχώς ήταν κλειστό, προς απογοήτευσή μου. Υποθέτω λόγω της ώρας, καθώς επισκέφτηκα το πάρκο απόγευμα. Ελπίζω να είναι αυτό δηλαδή, γιατί θα ήταν κρίμα να μην λειτουργεί γενικά. Γύρω από το όμορφο μουσείο υπήρχαν παγκάκια να ξαποστάσεις, ενώ ένας κύριος διάβαζε αμέριμνος την εφημερίδα του.

Βοτανικό Μουσείο Εθνικού Κήπου

Βοτανικό Μουσείο Εθνικού Κήπου

 Προφανώς δεν πτοήθηκα από το ότι βρήκα το μουσείο κλειστό και συνέχισα τη βόλτα μου. Και κάπως έτσι βρήκα το μικρό ζωολογικό κήπο. Οκ μη φανταστείτε τίποτα υπερθεάματα… Πάπιες, παγώνια, τράγοι, παπαγαλάκια και νεροχελώνες συνάντησα κυρίως, αλλά τα πιτσιρίκια φαίνονταν πιο ενθουσιασμένα απ’οτι εγώ. Εκεί κοντά βρίσκονταν και δυο λίμνες με ένα όμορφο γεφυράκι να τα χωρίζει που σίγουρα αποτελεί όμορφο σημείο να ξαποστάσετε για λίγο. Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε και το οτί στο χώρο βρίσκεται και παιδική βιβλιοθήκη για παιδιά έως 14 ετών, που σίγουρα θα αποτελέσει μια όμορφη επιλογή για να απασχοληθούν δημιουργικά τα μικρούλια της παρέας κι όσοι αισθάνονται μικρούληδες. Δυστυχώς, και η βιβλιοθήκη, που παρεμπιπτόντως έμοιαζε με το σπιτάκι των 7 νάνων, ήταν επίσης κλειστή. Κάπου εκεί επειδή ο ήλιος πλησίαζε στη δύση και το πάρκο θα έκλεινε τις πόρτες του, αποφάσισα να ακολουθήσω το μονοπάτι προς την έξοδο.

Ισπανικό Αναβρυτήριο

Ισπανικό Αναβρυτήριο

 Είτε θέλετε να ξεφύγετε για λίγο από τη βοή της πόλης, είτε να διαβάσετε ήρεμα το βιβλίο σας, ακόμα κι αν θέλετε να κάνετε το jogging σας μες τη φύση, ο Εθνικός Κήπος αποτελεί άριστη επιλογή. Είναι από τις ελάχιστες δημόσιες ιδιοκτησίες που δεν εμφανίζουν εικόνα εγκατάλειψης (βλ. Παλιό Αεροδρόμιο στο Ελληνικό) και πραγματικά έχουν γίνει φιλότιμες προσπάθειες να διατηρηθεί. Μοναδικό αρνητικό συναίσθημα που μου προξένησε αυτή η βόλτα; Όταν πλησίαζα την έξοδο άκουσα πάλι το θόρυβο της κίνησης και αισθάνθηκα σαν έκπτωτος άγγελος που τον έδιωξαν από τον Παράδεισο. Κλείνοντας, ο Henry Miller είχε γράψει για τον Εθνικό Κήπο μια φράση που τα συνοψίζει όλα:

«Το πάρκο παραμένει στην μνήμη μου όσο κανένα άλλο πάρκο που έχω επισκεφτεί στη ζωή μου. Η πεμπτουσία ενός πάρκου είναι όπως όταν κάποιος κοιτά ένα πίνακα ή ονειρεύεται, να βρίσκεται σε έναν τόπο που όμως δεν μπορεί ποτέ να πάει.»

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ETAM CRU

Οι Etam Cru είναι δύο Πολωνοί graffiti artists γνωστοί κι ως Sainer & Bezt. Οι τύποι είναι φοβεροί καλλιτέχνες κι επάξια θεωρούνται το next big thing στο χώρο του street art! Έγιναν γνωστοί κυρίως μέσα από τα murals τους, σε τοίχους κτιρίων σε πολλές ευρωπαϊκες πόλεις αλλά και στις ΗΠΑ. Τα έργα τους έχουν σαφώς επιρροές από την Ανατολική Ευρώπη, είναι σουρεάλ, έξυπνα, πολύχρωμα και σίγουρα αποτελούν ένα στολίδι μες το αστικοποιημένο περιβάλλον όπου αποφασίζουν να δημιουργήσουν. Παρακάτω, διάλεξα μερικά από τα πιο διάσημα έργα τους. Απολαύστε τους!

Montreal-Canada 2014

Montreal-Canada, 2014

Συνέχεια

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ SHALOTT

 

Ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο James William Waterhouse. Οι πίνακές του απεικονίζουν κυρίως σκηνές από την παγκόσμια μυθολογία, είτε αφορά την αρχαία ελληνική ή την μεσαιωνική με αναφορές στην εποχή του Αρθούρου. Ένας πίνακας που πάντα με γοήτευε είναι κι ο παραπάνω με το όνομα «The Lady of Shalott». Πραγματικά, η τεχνοτροπία του είναι άρτια αλλά επειδή δεν είμαι κριτικός τέχνης, δε θα μιλήσω για αυτό! Θα αχοληθώ με το τί ενέπνευσε τον Waterhouse να φιλοτεχνήσει ένα από τα πιο διάσημα έργα του… Δηλαδή, με το μύθο της Δεσποσύνης του Shalott!

Κύρια πηγή για αυτόν τον πίνακα φαίνεται ότι υπήρξε το ποίημα του Alfred, Lord Tennyson με τον ομώνυμο τίτλο. Γραμμένο στη βικτωριανή εποχή το ποιήμα στηρίζεται κι αυτό με τη σειρά του σε ένα ιταλικό βιβλίο του 13ου αιώνα το «Donna di Scalotta», που περιγράφει το μεσαιωνικό θρύλο της Elaine του Astolat. Αν και υπάρχουν κάποιες διαφοροποιήσεις ανάμεσα στο ποίημα του Tennyson και τον αρχικό μύθο, ο Waterhouse βασίστηκε στο ποίημα για να φτιάξει συνολικά 4 πίνακες εμπνευσμένους από το ίδιο θέμα.

Το ποίημα συνολικής έκτασης 19 στροφών μας θέτει σε ένα βουκολικό σκηνικό και συγκεκριμένα σε έναν πύργο όπου μένει απομονωμένη και ινκόγκνιτο η δεσποσύνη. Στοιχείο ζωής αποτελεί το ποτάμι που περνά έξω από τον πύργο της και οδηγεί στο Κάμελοτ. Στις επόμενες στροφές καθίσταται γνωστό, ότι υποφέρει από μια μυστηριώδη κατάρα που τη δεσμεύει  να υφαίνει εικόνες στον αργαλειό της και να μην μπορεί να δει ποτέ τον πραγματικό κόσμο με τα μάτια της, παρά μόνο μέσω ενός καθρέφτη οπού αντανακλά «σκιές της ζωής» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο στίχο: «I am half-sick of shadows».

Waterhouse's "I Am Half-Sick of Shadows," Said the Lady of Shalott

Waterhouse’s «I Am Half-Sick of Shadows,» Said the Lady of Shalott

Τη ζωή της θα αλλάξει ο ιππότης Sir Lancelot. Περνώντας έξω από τον πύργο της μια ηλιόλουστη μέρα, την γοητεύει τόσο πολύ που δεν αντέχει και στρέφει το βλέμμα της κατευθείαν πάνω του. Τότε, ο καθρέφτης ραγίζει μονομιάς από άκρη σε άκρη αφού η κατάρα έχει τεθεί πια σε ισχύ. Εκείνη σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγει από τη μοίρα της, βρίσκει μια βάρκα, χαράσσει το όνομα της κι αρχίζει να πλέει προς το Κάμελοτ για να βρει τον ιππότη που ερωτεύθηκε. Πεθαίνει πριν καταφέρει να φθάσει…

Elaine arrives at Camelot

Elaine arrives at Camelot

Μετέπειτα αναλύσεις, θεωρούν ότι το παραπάνω ποιήμα θίγει το ζήτημα της θέσης των γυναικών τη Βικτωριανή Εποχή. Η δεσποσύνη φλέγεται από επιθυμία, όμως οφείλει να διατηρήσει την αγνότητά της παραμένοντας στον πύργο. Το ότι το σκάει αποτελεί ένδειξη ανυπακοής και γυναικείας χειραφέτησης. Εμένα από την άλλη μου θυμίζει αρκετά το μύθο της Ευρυδίκης και του Ορφέα.

Αξίζει να διαβάσετε και τον αρχικό μύθο που διαφέρει αρκετά, αλλά και το ποιήμα του Tennyson! Προσωπικά, το γεγονός ότι ένας μύθος ενέπνευσε μια σειρά έργων με αποκορύφωμα τον πίνακα του Waterhouse μου ασκεί απίστευτη γοητεία!