Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ SHALOTT

 

Ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο James William Waterhouse. Οι πίνακές του απεικονίζουν κυρίως σκηνές από την παγκόσμια μυθολογία, είτε αφορά την αρχαία ελληνική ή την μεσαιωνική με αναφορές στην εποχή του Αρθούρου. Ένας πίνακας που πάντα με γοήτευε είναι κι ο παραπάνω με το όνομα «The Lady of Shalott». Πραγματικά, η τεχνοτροπία του είναι άρτια αλλά επειδή δεν είμαι κριτικός τέχνης, δε θα μιλήσω για αυτό! Θα αχοληθώ με το τί ενέπνευσε τον Waterhouse να φιλοτεχνήσει ένα από τα πιο διάσημα έργα του… Δηλαδή, με το μύθο της Δεσποσύνης του Shalott!

Κύρια πηγή για αυτόν τον πίνακα φαίνεται ότι υπήρξε το ποίημα του Alfred, Lord Tennyson με τον ομώνυμο τίτλο. Γραμμένο στη βικτωριανή εποχή το ποιήμα στηρίζεται κι αυτό με τη σειρά του σε ένα ιταλικό βιβλίο του 13ου αιώνα το «Donna di Scalotta», που περιγράφει το μεσαιωνικό θρύλο της Elaine του Astolat. Αν και υπάρχουν κάποιες διαφοροποιήσεις ανάμεσα στο ποίημα του Tennyson και τον αρχικό μύθο, ο Waterhouse βασίστηκε στο ποίημα για να φτιάξει συνολικά 4 πίνακες εμπνευσμένους από το ίδιο θέμα.

Το ποίημα συνολικής έκτασης 19 στροφών μας θέτει σε ένα βουκολικό σκηνικό και συγκεκριμένα σε έναν πύργο όπου μένει απομονωμένη και ινκόγκνιτο η δεσποσύνη. Στοιχείο ζωής αποτελεί το ποτάμι που περνά έξω από τον πύργο της και οδηγεί στο Κάμελοτ. Στις επόμενες στροφές καθίσταται γνωστό, ότι υποφέρει από μια μυστηριώδη κατάρα που τη δεσμεύει  να υφαίνει εικόνες στον αργαλειό της και να μην μπορεί να δει ποτέ τον πραγματικό κόσμο με τα μάτια της, παρά μόνο μέσω ενός καθρέφτη οπού αντανακλά «σκιές της ζωής» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο στίχο: «I am half-sick of shadows».

Waterhouse's "I Am Half-Sick of Shadows," Said the Lady of Shalott

Waterhouse’s «I Am Half-Sick of Shadows,» Said the Lady of Shalott

Τη ζωή της θα αλλάξει ο ιππότης Sir Lancelot. Περνώντας έξω από τον πύργο της μια ηλιόλουστη μέρα, την γοητεύει τόσο πολύ που δεν αντέχει και στρέφει το βλέμμα της κατευθείαν πάνω του. Τότε, ο καθρέφτης ραγίζει μονομιάς από άκρη σε άκρη αφού η κατάρα έχει τεθεί πια σε ισχύ. Εκείνη σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγει από τη μοίρα της, βρίσκει μια βάρκα, χαράσσει το όνομα της κι αρχίζει να πλέει προς το Κάμελοτ για να βρει τον ιππότη που ερωτεύθηκε. Πεθαίνει πριν καταφέρει να φθάσει…

Elaine arrives at Camelot

Elaine arrives at Camelot

Μετέπειτα αναλύσεις, θεωρούν ότι το παραπάνω ποιήμα θίγει το ζήτημα της θέσης των γυναικών τη Βικτωριανή Εποχή. Η δεσποσύνη φλέγεται από επιθυμία, όμως οφείλει να διατηρήσει την αγνότητά της παραμένοντας στον πύργο. Το ότι το σκάει αποτελεί ένδειξη ανυπακοής και γυναικείας χειραφέτησης. Εμένα από την άλλη μου θυμίζει αρκετά το μύθο της Ευρυδίκης και του Ορφέα.

Αξίζει να διαβάσετε και τον αρχικό μύθο που διαφέρει αρκετά, αλλά και το ποιήμα του Tennyson! Προσωπικά, το γεγονός ότι ένας μύθος ενέπνευσε μια σειρά έργων με αποκορύφωμα τον πίνακα του Waterhouse μου ασκεί απίστευτη γοητεία!

Advertisements

11 thoughts on “Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ SHALOTT

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Ποιος ξέρει; Όλοι οι μύθοι έχουν κάποια ψήγματα αλήθειας… Εδώ ο μύθος του Προμηθέα με το συκώτι που του τρωγε ο αετός κάθε πρωί και μετά αυτό «γιατρευόταν» έχει μια δόση αλήθειας. Το ήπαρ είναι το μοναδικό όργανο του σώματός μας που έχει τόσο μεγάλη αναγεννητική δύναμη. 😛

      Αρέσει σε 1 άτομο

  1. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Δεν θα διαβάσω καμιά απ΄ τις ερμηνείες του μύθου που σίγουρα θα υπάρχουν, για να γράψω ποια αίσθηση που μου άφησε αυτό το γεμάτο συμβολισμούς παραμύθι, γιατί θυμίζει όντος παραμύθι! 😉
    Κατ’ αρχάς θεωρώ πως όλοι είμαστε κάπου νοητικά «κλεισμένοι» και εννοώ σε μια φυλακή ιδεών, πίστεων και εξαρτήσεων που οι ίδιοι έχουμε φτιάξει υποσυνείδητα … αυτό νομίζω πως συμβολίζει ο πύργος! 😉
    Σαν αποτέλεσμα της κλειστείς μας καρδιάς, δεν βλέπουμε την πραγματικότητα, μόνο μέσα απ΄ένα καθρέπτη που βασικά αντανακλά την εσωτερική μας κατάσταση…. και εκεί έρχεται ο Έρωτας που παίρνει την μορφή του άνδρα και αυτό φαντάζει σαν υπόσχεση για ελευθερία… όπου «ως γνωστόν» κανένας δεν έχει ποτέ γλυτώσει απ’ τα βέλη του και η μόνη λύση είναι ο θάνατος, όχι ο σωματικός αλλά ο ψυχικός, γιατί μόνο έτσι θα ξαναγεννηθεί κάτι νέο στη ζωή… Και ας ελπίσουμε πως αυτό θα είναι η Αγάπη! ❤
    Είμαι "φαν" των μύθων και των παραμυθιών, γιατί ανέκαθεν ήταν ένας απλός τρόπος να πει κανείς μεγάλες Αλήθειες! 😛
    Υπέροχη παρουσίαση Παναγιώτα μου και ειδικά όταν υπάρχουν και πίνακες ζωγραφικής να την συνοδεύουν! 😀

    ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ευχαριστώ τα κοριτσάκια μου, ευτυχώς που έχω και εσάς ν’ ακούω και κανένα καλό λόγο, γιατί αν περίμενα απ΄ τους γιους μου, θα ήμουν μόνιμα σε «στέρηση»… χαχαχα! 😀
    Να εδώ «κολλάει» τέλεια το αγαπημένο μου: «Ευλογημένος αυτός που δεν προσδοκά, δεν θα απογοητευτεί ποτέ»… (Βούδας και Χριστός)…. 😛
    Σήμερα το πρωί που σκεφτόμουν πάλι αυτό τον μύθο, νομίζω πως κατάλαβα, τι συμβολίζει η κατάρα της ηρωίδας, είναι αυτή η κατάρα που έχει ο άνθρωπος, να ξεχνά μόλις γεννηθεί, από που ήρθε και γιατί είναι πάλι εδώ! Αχ! 🙂
    ΑΦιλάκια άπειραααααααααααααα! 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

  3. Ο/Η fantra13 λέει:

    Waterhouse, ε; Αν σου πω πως εδώ και καιρό φτιάχνω ένα παζλ με πίνακα του Waterhouse, θα με πιστέψεις; Πριν μερικά χρόνια είχα βρει τον «Νάρκισσο και την Ηχώ» και τώρα αξιώθηκα ν’ αρχίσω να το φτιάχνω. Σε περίπτωση που δεν το ‘χεις υπόψιν σου, μπορείς να το δεις εδώ (http://en.wikipedia.org/wiki/Echo_and_Narcissus_%28Waterhouse_painting%29).
    Γενικά μου ‘χει προκύψει κι εμένα τον τελευταίο καιρό μια μεγάλη εκτίμηση για τον Waterhouse ειδικά μετά από κάτι πίνακες του που είδα πρόσφατα σε μια γκαλερί. Τον μύθο στον οποίο αναφέρεσαι δεν τον ηξερα, αλλά απόλαυσα τόσο τη διήγηση, όσο και τους πίνακες που μας έδειξες! Σ’ ευχαριστούμε για την υπέροχη ανάρτηση!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Το «Η Ηχώ κι ο Νάρκισσος» είναι κι αυτό εξαιρετικό έργο! Γενικά, οι πίνακές του με κάνουν να νομίζω ότι μπαίνω σε ένα παραμύθι και λατρεύω αυτή την αίσθηση. Εύχομαι να ολοκληρώσεις σύντομα το παζλ! 😉

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Ο/Η magikifoni λέει:

    Χέυυ..! Μα πού πήγε το σχόλιό μουυ..?? 😛 Είχα αφήσει ένα εδώ πριν κάμποσες μέρες και συνειδητοποιώ ότι για κάποιον λόγο δεν έχει αναρτηθεί, προφανώς κάτι δεν έκανα σωστά..! 🙂

    Αλλά θυμάμαι φυσικά τι έλεγα. Ότι δηλαδή ο μύθος που μας παρέθεσες έχει πολύ ενδιαφέρον και ότι οι πίνακες είναι φανταστικοί. Πέρα από την όμορφη καλλιτεχνική αισθητική του ποιήματος και του μύθου, που λειτουργεί ως ένα πολύ ωραίο σύμβολο, παρατήρησα συνειρμικά, ότι ίσως έτσι είμαστε οι περισσότεροι, μάλλον όλοι. Όλο κοιτάμε την ζωή και προσπαθούμε να την εξηγήσουμε παρατηρώντας το είδωλό της στον καθρέφτη της δικής μας οπτικής, είμαστε άρρωστοι από σκιές, κι όλο το νόημα που είναι τόσο κοντά-έξω από το παράθυρο-μας ξεφεύγει..

    Ευχαριστούμε για την ανάρτηση!
    Καλή μέρα κι ένα γεμάτο ΣΚ να έχουμε!! 😀 😀

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Κοίταξα τις προήγουμενες ειδιποιήσεις, μήπως είχα ξεχάσει να πατήσω κάποιο approve, αλλά δεν βρήκα το σχόλιο! 😦
      Μπράβο που το ξανανέβασες, γιατί μου αρέσει πολύ η ερμηνεία σου… Έχετε δώσει όλες καταπληκτικές επεξηγήσεις του μύθου! Υποκλίνομαι σε καθεμία ξεχωριστά! 😊
      Καλό σαββατοκύριακο φωνούλα μου! Πολλά-πολλά φιλάκια! 😘

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s