ΜΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

image

Διαβάζοντας τα «Ελληνικά» του Δ. Λιαντίνη, σε κάποιο σημείο ανέφερε ότι διαφωνούσε με το χριστιανικής ηθικής «Ο έχων δύο χιτώνες να χαρίζει τον ένα σε όποιον δεν έχει».

 Νομίζω πως θα συμφωνήσω με την άποψή του. Και επεξηγούμαι… Αρχικά, με το να δίνεις τον ένα σου χιτώνα, με την πιο μεταφορική του διάσταση βέβαια, είναι σαν να αποδέχεσαι ότι είσαι ανώτερος από τον άλλον και τον οικτίρεις. Αυτομάτως, δηλαδή, εσύ περιλαμβάνεις τον εαυτό σου στην κάστα των προνομιούχων, των εχόντων και τον άλλον στους επαίτες, σε αυτούς που είναι καταδικασμένοι να ζουν από την ελεημοσύνη σου. Κι ας πούμε ότι δίνω τον έναν μου χιτώνα και τί μ’αυτό; Σάμπως ο φτωχός θα πάψει να είναι φτωχός και θα ανατραπεί η ισχύουσα κατάσταση; Ίσα-ίσα προσφέροντας ελεημοσύνη είναι σαν να αποδέχομαι την κατάσταση και να τη διαιωνίζω. Σαν να γίνομαι κι εγώ συνένοχος ενός φαύλου κράτους που αφήνει κάποιους να πεινούν και να ζουν από τις «αγαθοεργίες» των εχόντων.

Δίκαιο πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό σύστημα είναι αυτό που έχει «μάθει» τους πολίτες του, να μην επιτρέπουν στον εαυτό τους να έχουν τρεις χιτώνες, τη στιγμή που ο διπλανός τους δεν έχει έστω έναν. Αυτός είναι ο ορισμός του κράτους δικαίου, που θα αντιμετωπίζει του πολίτες του ίσα και δημοκρατικά και όχι σαν πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.

Θα μου αντιτείνεις, άντε φτιάξτο αυτό το σύστημα και άσε τα λόγια και τις ουτοπίες! Εγώ απλά θα απαντήσω, ότι την επόμενη φορά που κάποιος ζητιάνος ζητήσει την ελεήμοσυνη σου, αντί να σε κοιτά αυτός με ντροπή, θα έπρεπε εσύ να τον κοιτάς με την ύψιστη αιδώ που αποτέλεσες συνένοχος να βρεθεί σε αυτή τη θέση και επιτρέπεις στον εαυτό σου να λυπάται κάποιον συνάνθρωπό σου…

Advertisements

20 thoughts on “ΜΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ

  1. Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

    Θα συμφωνήσω με όλα όσα λες από την αρχή μέχρι το τέλος. Επίσης, θα προσθέσω και τα λόγια της κολλητής μου που λέει συνεχώς ότι: «όταν χάνει κάποιος τη δουλειά του δεν λέμε τίποτα, ενώ όταν είναι να του προσφέρουμε ελεημοσύνη είμαστε όλοι πρόθυμοι”. Συμφωνώ πως δεν φταίει τόσο το σύστημα, όσο εμείς που το συντηρούμε. Απλά συνειδητοποιώ μετά λύπης μου ότι τελικά αυτή η κατάσταση εξακολουθεί να υπάρχει μάλλον επειδή «εξυπηρετεί» πολύ περισσότερους από όσους θίγει. 😦

    Αρέσει σε 3 άτομα

      • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

        Μα, ειλικρινά, ώρες ώρες με εξοργίζει που καθόμαστε όλοι και κατηγορούμε ένα «σύστημα» το οποίο εντάξει, μπορεί να μην το φτιάξαμε εμείς και να το βρήκαμε «έτοιμο», αλλά στην τελική δεν κάνουμε κάτι για να το αλλάξουμε. Και δεν αναφέρομαι τόσο σε «επαναστάσεις» και άλλα τέτοια, όσο σε στοιχειώδη πράγματα,.. όπως μια συζήτηση με τον διπλανό μας. Μπορεί να μοιάζει αφελές αυτό που λέω, αλλά δεν θα έπρεπε να ξεκινήσουμε τουλάχιστον από το να μάθουμε πώς σκέφτονται οι γύρω μας ώστε να αναρωτηθούμε ύστερα για το πώς καταλήξαμε σ’ αυτή την κατάσταση; Μια κοινωνία απαρτίζεται από ανθρώπους κι αν δεν δω εγώ προσωπικά πώς σκέφτεται και πώς ενεργεί καθένας από αυτούς, δεν θα μπορέσω με τίποτα να βρω την πηγή του προβλήματος.
        Πραγματικά άνοιξες μια πολύ μεγάλη συζήτηση και θα περιμένω με ενδιαφέρον να διαβάσω και τα σχόλια των υπόλοιπων bloggers επ’ αυτού.

        Αρέσει σε 3 άτομα

      • Ο/Η cocooning cat λέει:

        Βασικά, για μένα ισχύει το τσιτάτο: γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο! Αν ο καθένας φρόντιζε από μικρά και καθημερινά πράγματα να βελτιωθεί, να «σκύψει» με λίγο περισσότερη ανθρωπιά απέναντι στο συνάνθρωπο, όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά.
        Όμως, όταν μεγαλώνεις σε έναν κόσμο όπου οι κοινωνικές δομές επιτάσσουν να είσαι παρτάκιας και μέρα με τη μέρα απευαισθητοποιούμασθε όλο και πιο πολύ, το να δούμε και να κάνουμε το προφανές καταντά ακατόρθωτο. Είναι καθαρά θέμα μιας λαθεμένης νοοτροπίας με την οποία μπολιαζόμαστε σχεδόν από τη γέννησή μας. Το ζήτημα είναι πολιτισμικό και δυστυχώς ο δυτικός πολιτισμός νοσεί βαριά…
        Το θέμα το έθιξα ακριβώς με το ίδιο σκεπτικό. Να διαβάσω απόψεις!

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

        Από τη στιγμή που θα γεννηθούμε, όντως μας μεγαλώνουν με το σκεπτικό του «παρτάκια». Μας μαθαίνουν να δίνουμε φακελάκι στο γιατρό, χωρίς να μας εξηγήσουν ότι έτσι δημιουργούμε ένα «δεδομένο» στο οποίο κάποιος που δεν έχει λεφτά να δώσει, απλά θα τύχει κατώτερης ποιότητας αντιμετώπιση. Επίσης, μας μαθαίνουν την έννοια του «κοινωνικού και εργασιακού ανταγωνισμού», δίχως να μας εξηγήσουν ότι στην πράξη εφαρμόζεται το «πατάω επί πτωμάτων» για να γίνω κάποιος ή ότι θα πρέπει να συμβιβαστούμε με ατελείωτες ώρες απλήρωτης εργασίας ώστε να αποδείξουμε ότι είμαστε ικανοί για μια θέση. Αυτά και άλλα πολλά…
        Γενικά όμως, αμφιβάλλω αν οι περισσότεροι ξέρουμε τις συνέπειες που έχει η κάθε πράξη που «μάθαμε να κάνουμε ασυναίσθητα» και γι’ αυτό δυστυχώς πολύ λίγοι μπαίνουν στη διαδικασία να αναρωτηθούν αν πράγματι θέλουν να είναι τέτοιοι άνθρωποι ή όχι. 😦

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Και σας βεβαιώνω πως δεν είμαστε μόνο εμείς οι τρεις που «δουλεύουμε» προς αυτή την κατεύθυνση… απλά αυτός είναι ένας μοναχικός δρόμος που όμως σου δίνει τεράστια χαρά όταν ανακαλύπτεις πως δεν είσαι μόνος!!! 😎

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

        Επίσης, τώρα που ξαναδιάβασα το σχόλιο σου, θυμήθηκα ένα ρητό που νομίζω πως ταιριάζει απόλυτα με αυτό που θες να πεις: «Φρόντισε πρώτα να αλλάξεις τον εαυτό σου και την οικογένεια σου κι ύστερα προσπάθησε να αλλάξεις τον κόσμο» (ή τέλος πάντων, κάτι τέτοιο έλεγε) 🙂

        Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ναι Μαριάνα μεγάλη και εξαιρετική κουβέντα «μας» άνοιξε η Παναγιώτα!!! 😉
    Νομίζω ότι εδώ θα συμφωνήσουμε, πως η όποια επανάσταση που θ’ αλλάξει το διεφθαρμένο σύστημα αιώνων, πρέπει ν’ αρχίσει από μέσα απ΄ τον καθένα μας… και φυσικά όλοι εδώ ρωτούν, «καλά εγώ είμαι αυτός που θα αλλάξει τον κόσμο;» και του απαντώ ένα μεγάλο ΝΑΙ, εσύ και εγώ αν αλλάξουμε πραγματικά, δλδ πάψουμε να βάζουμε τη βολή και τον εαυτούλη μας πρώτο, αυτό θα αλλάξει και τους ανθρώπους στο περιβάλλον μας και βήμα βήμα θα γίνει ντόμινο! 😉
    Είμαστε η κοινωνία, η κοινωνία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, είμαστε όλοι εμείς… τόσο λογικά απλό! 😛
    Τώρα, πριν καιρό είχα και μια σχετική ανάρτηση που «εξηγεί» σίγουρα καλύτερα πώς θ’ αλλάξει
    όλο αυτό!

    https://ainafetst.wordpress.com/2013/11/05/unequestion/

    Όσο για την επαιτεία, μεγάλη κουβέντα… προσωπικά συμφωνώ με την Παναγιώτα και σ’ αυτό όμως κολλάει: «Πως η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από μέσα μας»! 🙂

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά και καλό Σ/Κ μας! 🙂

    Αρέσει σε 3 άτομα

  3. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Έτσι… αυτογνωσία και εσωτερική επανάσταση για να σμιλεύσουμε το είναι μας και ν’ αλλάξει ο κόσμος γύρω μας!
    Αν σου μένει χρόνος και διάθεση Παναγιώτα μου, διάβασε τα σχόλια των φίλων μου στο link που σου έστειλα, νομίζω πως έχουν πολύ ενδιαφέρον! 😉

    Αρέσει σε 3 άτομα

  4. Ο/Η magikifoni λέει:

    Πρόκειται για φοβερή σύμπτωση, καθώς το άρθρο σου συνέπεσε με ένα βιντεάκι που είδα σήμερα στο youtube, μια από τις πιο γνωστές ομιλίες του Λιαντίνη »Πέθανε Ο Θεός », φαντάζομαι θα την ξέρεις, αν και δεν έχει να κάνει (άμεσα) με το θέμα που έθιξες 🙂

    Λοιπόν, διάβασα ξανά και ξανά αυτό το σύντομο και συγχρόνως πολύ ουσιαστικό κείμενο, όπως επίσης και την μέχρι τώρα συζήτηση. Και είμαι ακόμα σκεφτική, αλλά θα προσπαθήσω να τα βάλω σε μια σειρά..

    Γενικά για την ελεημοσύνη:

    Καταρχήν, πιστεύω θα ήταν καλό να διαχωρίσει κανείς την έννοια της ελεημοσύνης από την έννοια του οίκτου. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η πρώτη είναι ένα συναίσθημα πιο ανθρώπινο και αρχικά »καλοπροαίρετο», ενώ ο οίκτος είναι λίγοο…πώς να το πωω?? Κρύβει λίγη ηδονή μέσα του, ας πούμε, η οποία προέρχεται από μια ασυνείδητη και μικρόψυχη σύγκριση του »ευτυχισμένου» εαυτού μας με τον »δυστυχισμένο» άλλο.

    Δεύτερον, υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να εκφράσει κανείς την ελεημοσύνη και την συμπόνοια του προς τον άλλον. Τρόποι οι οποίοι δεν τον προσβάλλουν, ούτε τον θίγουν, αλλά που αποτελούν μια εκδήλωση συμπάθειας και στιγμιαίας »ενσυναίσθησης».Το να προσφέρεις μια υλική ή πνευματική βοήθεια σε κάποιον που την χρειάζεται επιγόντως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι διαιωνίζεις την κατάσταση..

    Και τέλος, σχετικά με την ελεημοσύνη, για μένα το »έγκλημα», η αδυναμία που διαιωνίζει την κατάσταση, δεν είναι η ίδια η ελεημοσύνη και η εκφρασή της. Είναι το ότι οι περισσότεροι αρκούνται σε αυτές τις περιστασιακές πράξεις ελεημοσύνης, κι ας είναι πραγματικά πηγαίες και προέρχονται από τα πιο ευγενικά συναισθήματα. Το θέμα είναι να μην επαναπαύει η ελεημοσύνη εκείνον που την τελεί. Η ελεημοσύνη αυτή είναι που πρέπει να εξελιχθεί σε κάτι παρα-πάνω, αν θέλει κάποιος, αν θέλουνε όλοι να ανατρέψουν το »σύστημα» και να μην αποτελεί αυταπάτη του ότι »εγώ το έκανα το χρέος μου».

    Σίγουρα, όποιος θέλει να αλλάξει τα πράγματα έξω από αυτόν, (ωωω και είναι τόσοι πολλοί αυτοί που το λένε ξανά και ξανά, χωρίς να συνειδητοποιούν πάντα τι τους γίνεται :/ ) καλύτερα να ξεκινήσει με τον εαυτό του, με τον δικό του »πυρήνα». Αυτό είναι η πρώτη ευθύνη ολονών μας και πριν κρίνουμε την »κοινωνία» ας κρίνουμε τον εαυτό μας, άλλωστε εμείς ο καθένας μας ξεχωριστά ως μικρογραφία της και όλοι μαζί την συγκροτούμε. 🙂 Ας αλλάξουμε το μέσα μας και μετά θα ανοιχτούν διάφοροι τρόποι μπροστά μας.. 😉 Βέβαια, στις κουβέντες ακούγονται τα πάντα τόσο απλά κι ωραία 😛

    Είχαμε μια σχετική συζήτηση για την αλλαγή, τον εαυτό και τον αυτοπροσδιορισμό στην τελευταία μου ανάρτηση και πολύ χαίρομαι που μετά από λίγο το έγραψες αυτό, ώστε να σκεφτώ και κάποια άλλα πραγματάκια πολύ ουσιαστικά! Ευχαριστώ πολύ! Πραγματικά πολύ »ζουμερή» ανάρτηση Παναγιώτα!! Μπράβο 😀

    (Υ/Γ: Συγγνώμη για το σεντόνι! Κατά πάσα πιθανότητα θα επιστρέψωωω…Θα παρακολουθώ κι εγώ την συζήτηση 😉 )

    Καλό Σαββατιάτικο βραδάκκι να έχεις!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Όταν όμως προσφέρεις ελεημοσύνη στον άλλον, δεν του προσφέρεις μια πραγματικά ουσιαστική βοήθεια, αφού δε λύνεις το πρόβλημα του ριζικά, αντίθετα το διαιωνίζεις. Σίγουρα, δεν προτείνω να γίνουμε κυνικοί και να μην τείνουμε ποτέ χείρα βοηθείας. Αυτό που στηλιτεύω είναι την επικρατούσα ηθική που δεν πατά πάνω σε θεμέλια πραγματικής ισότητας ή δικαιοσύνης. Το θέμα είναι να μην επιτρέψεις σε κάποιον να φθάσει στο σημείο της επαιτείας.
      Για το δεύτερο κομμάτι της άποψής σου, συμφωνώ 100%.

      Αρέσει σε 2 άτομα

  5. Ο/Η eleniplus λέει:

    Έχετε καλύψει ένα θέμα τόσο ιδιαίτερο και τόσο «αγκαθωτό» που δεν ξέρω τι ακριβώς να προσθέσω, από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Συμφωνώ με όλα όσα γράφει η αγαπημένη φίλη Παναγιώτα και με τα σχόλια, στο μεγαλύτερο βαθμό. Ναι, εμείς πρώτα πρέπει να αλλάξουμε. Εμείς είμαστε το κράτος, εμείς είμαστε η κοινωνία. Τίποτε (σχεδόν) δεν γίνεται ερήμην μας, αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς, μετά ο μικρός κύκλος της οικογένειας και των φίλων μας, πώς θα γίνει η μεγάλη αλλαγή;
    Δύσκολα όλα αυτά γιατί απαιτείται μια παιδία και μια κοινωνική νοημοσύνη και πολιτισμός που φοβάμαι πως δεν τα έχουμε. Από την άλλη πλευρά, και τι μας έρχεται στο πιάτο, πανεύκολο; Ας αρχίσουμε από τα δύσκολα, τότε. Και τότε το πρώτο μικρό μικρό αποτέλεσμα θα μας δώσει τόσο μεγάλη ικανοποίηση που θα έχουμε το κουράγιο να συνεχίσουμε να αλλάζουμε.
    Το ουτοπικό μου σχόλιο φτάνει στο τέλος του – μακάρι στις επόμενες γενιές, με όλα όσα έχουν συμβεί, να αρχίσουμε να βλέπουμε θετικές αλλαγές στην κοινωνία. Και όταν αρχίσει να αλλάζει αυτή, θα αλλάξουν σιγά σιγά κι άλλα.

    Σας φιλώ
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    Αρέσει σε 4 άτομα

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Έτσι ακριβώς όπως τα λες είναι Ελένη! Μακάρι να αρχίσει ο καθένας μας να διορθώνεται. Όταν άρχισε η κρίση, οι πνευματικοί άνθρωποι βλέποντας ότι πρόκειται κυρίως για πολιτισμικό πρόβλημα, θεωρούσαν ότι εφόσον πιάσαμε πάτο, τα πράγματα θα αρχίζουν να διορθώνονται.
      Εγώ θεωρώ ότι γίναμε ακόμα πιο ανάλγητοι και περιχαρακωθήκαμε περισσότερο στον εαυτό μας.
      Όμως, δεν πάει άλλο!!! Ο καθένας προσωπικά οφείλει να κάνει τον αγώνα του, για να ανακαλύψει μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού του.

      Αρέσει σε 4 άτομα

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Χα! Οι «πνευματικοί» άνθρωποι Παναγιώτα μου, καλά θα κάνουν ν’ αφήσουν την πνευματικότητα τους στη μπάντα για λίγο και να κοιτάξουν μέσα τους, τι τους ψιθυρίζει η καρδιά τους! ❤

        Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Νομιζω Παναγιωτα μου, πως πέρα απο την προσωπική αναζήτησή και την αυτογνωσία, την επανατοποθέτηση του πυρήνα μας, πράγμα αναμφισβήτητο, αυτο που λείπει στις μερες μας ειναι η πραγματική διάθεση για παρέα, σύμπραξη, αλληλεγγύη, κοινό χτίσιμο ιδεών και λύσεων. Είμαστε τοσο απασχολημένοι με το να προσπαθήσουμε να οχυρώσουμε το σπιτι μας που γκρεμίζεται, που δεν μας μένει χρόνος να σκεφτούμε, πόσοι άλλοι δεν έχουν «σπιτι» να ξαναφτιάξουν, να διορθώσουν, να προστατέψουν.Στις παλιές εποχές ο ένας έδινε στον άλλον απο αυτο που δεν ειχε, κ αυτο ποτέ δεν χαρακτηριζόταν «ελεημοσύνη», παρά ΑΝΘΡΩΠΙΑ, νοιάξιμο, αλληλεγγύη. Η μια μάνα έχανε το παιδί της, κ βυζαίνεωτης φίλης της,που απο την πείνα, ή για λόγους υγείας, δεν κατέβαζε γάλα.
    Και στις μερες μας -βλέπε υπόθεση Παπαστρατής- αυτοί που βοηθούν (κ όχι ελεούν) δεν ειναι αυτοι που μπορούν ή έχουν τον δεύτερο η τρίτο χιτώνα. Πολλές φορες ούτε την ίδια τους την ανάσα δεν έχουν, αλλα αναπνέουν απο το ανθρώπινο…

    Ο καθένας μας μπορει να δώσει πράγματα, όπου κ όπως μπορει. Υλικά, πνευματικά, όλα χρειαζούμενα είναι. Συνήθως ο φτωχός κ ο στερημένος δίνει περισσότερα παντως, παντα. Ίςως γιατι ξέρει πως ειναι απο πρώτο χέρι; Ίσως γιατι δεν εχει τιποτα (τη βολή του κυρίως ) να χάσει; Μπορει.

    Για το τελος, κ με βάση αυτο το θέμα κ τα τεκταινόμενα των ημερών, δυο πραγματα θέλω να πω ακομη:
    1. Μια κινεζική παροιμία,που μου επαναλάμβανε ο πατέρας μου, σαν ημουν μικρη, λέει: «στον πεινασμένο μην του δώσεις ψάρι να φάει, παρά μάθε τον να ψαρεύει».
    2. Αναρωτιέμαι πως η 2η-3ή γενιά-περίπου ανθρωποι της ηλικίας μου, των 35ρηδων δλδ, Αμμοχωστιανών, Κωνσταντινουπολιτών, Μικρασιατών, Ποντίων και βάλε ελληνόφωνων προσφύγων, κατάντησε να ειναι τόσο απαθής στο δράμα των -μορφωμένων κ πλουσίων μεχρι πριν πέντε χρονια Σύρων-, κ να λυμαίνεται τις μηχανές των δουλεμπόρων με την αχόρταγη όρεξη του όποιος προλάβει, να τους χρεώνει ταρίφες προς κ απο λιμάνια, ένα σάντουιτς ή ενα νερό, να τους καπελώνει σε ναυτιλιακά εισιτήρια.;;;ντροπή μας.

    Αρέσει σε 3 άτομα

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Κατερίνα μου, έκανες μια εξαιρετική τοποθέτηση. Έχεις δίκιο σε αυτό που λες. Ίσως όταν έχεις στερηθεί δίνεις πιο εύκολα, από κάποιον που τα έχει όλα και δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει ανέχεια. Κι όντως τις παλαίοτερες εποχές οι άνθρωποι ήταν πιο αλληλέγγυοι ο ένας προς τον άλλον. Μου άρεσε επίςης που ανέφερες το παράδειγμα του παπα-Στράτη, ενός ΑΝΘΡΩΠΟΥ με όλη τη σημασία της λέξεως που στη ζωή του τάχθηκε να προσφέρει στους άλλους σε όποια φυλή, τάξη, θρησκεία κι αν ανήκουν…
      Τέτοιους ανθρώπους πρέπει να έχουμε σαν φάρους για να πορευόμαστε!
      Σχετικά με τις τελευταίες παρατηρήσεις σου, η κινέζικη παροιμία (που παρεμπιπτόντως την λεει συνέχεια κι ο δικός μου μπαμπάς) πρέπει να μας γίνει κτήμα και κοσμοθεωρία. ΜΑΘΕ ΝΑ ΨΑΡΕΥΕΙΣ!

      Αρέσει σε 2 άτομα

  7. Ο/Η koufetarios λέει:

    Το σύνολο της αναρτήσης το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον διότι τελικά η ανάρτηση συνεχίζεται στα σχόλια και τις σκέψεις των μελών της.

    Αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι πως το κείμενό σου έχει προχωρήσει αρκετά χιλιόμετρα παρακάτω από την μέση ελληνική αντίληψη και νοοτροπία. Για παράδειγμα όταν αντιδρώ πολλές φορές στο να συνεισφέρω σε δραστηριότητες εθελοντικού τύπου ή σε εκδηλώσεις για τη συγκέντρωση χρημάτων για φιλανθρωπικούς σκοπούς κλπ, έχω ως ΄΄αντίπαλους΄΄ απέναντι μου την πλειοψηφία των συνομιλητών μου μιας και τους φωνάζω πως »δεν είναι αυτή η λύση!» Δεν είναι λύση να δώσεις χρήματα, φαγητό ή να στηρίξεις βραχυπρόθεσμα μια οικογένεια ή έναν άνθρωπο που όντως, το ξέρω πως το έχει ανάγκη. Με αυτό τον τρόπο διαιωνίζεις μια κατάσταση στην οποία, όπως αναφέρεις κι εσύ, θα παραμένει φτωχός κι εμείς θα καλούμαστε συνεχώς να αντικαθιστούμε το κράτος »πρόνοιας». Συχνά σκέφτομαι πως αν θέλαμε να προσδώσουμε με πραγματικούς όρους στον εαυτό μας την αξία του ανθρώπου, θα έπρεπε να εγκαταλείψουμε ότι κάνουμε και να ξεκινήσουμε μια μεγάλη εκστρατεία σωτηρίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Γίνεται; Όχι βέβαια. Μιας και αυτό δεν είναι εφικτό λοιπόν αντί να επιβεβαιώνουμε το κοινωνικό κατεστημένο που εγκαθίδρυσε από μόνος του ο καπιταλισμός στο σύνολό του (με το να ανταποκρινόμαστε σε ένα έλεος που δημιουργείται αποκλειστικά λόγω του χρήματος) θα έπρεπε όντως να εναντιωθούμε στο ίδιο το σύστημα που μετράει την ανθρωπιά στο ζύγι, διακρίνει, οριοθετεί και εξευτελίζει. Σκεφτείτε το κοινωνικό μας σύστημα και τους κανόνες που το διέπουν. Σκεφτείτε επίσης πως υπάρχει πχ φυλή κάπου στη Νέα Γουινέα που η γυναίκα έχει δικαίωμα να αποκτήσει 3 συζύγους και θεωρείται ανώτερη από τον άντρα. Θέλω να πω πως η κοινωνία μας και οι ηθικοί της κανόνες, όλα όσα γνωρίζουμε για τον άνθρωπο και τις διακρίσεις του είναι κατασκευασμένα, τίποτα δεν ‘γεννήθηκε.

    Με συγχωρείς για την έκταση. Καλό διήμερο και ξεκούραστο.

    Αρέσει σε 3 άτομα

    • Ο/Η cocooning cat λέει:

      Κουφετάριε, όπως τα λες είναι! Υπάρχει άλλωσε και το γνωστό τσιτάτο που λέει ότι η φιλανθρωπία είναι το δεκανίκι του καπιταλισμού, πράγμα το οποίο ισχύει.
      Με χαροποίησε ιδιαίτερα που είχαμε έναν εποικοδομητικό διάλογο σχετικά με ένα θέμα που με προβλημάτιζε. Οι απόψεις όλων σας ήταν καίριες και κρατώ κάθε μία ξεχωριστά για την συλλογιστική και την ουσία τους!

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s