ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΑΙΝΙΑΣ: ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Στην_αγκαλια_του_φιδιου

Τα τελευταία χρόνια πάω όσο πιο συχνά μπορώ σινεμά. Δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που βρήκα αρτιότατη μια ταινία τόσο για το σενάριο και το μήνυμα που θέλει να περάσει όσο και καλλιτεχνικά. Θεωρώ πως επάξια το κατάφερε το «Στην αγκαλιά του φιδιού» του Ciro Guerra, που κατα την άποψή μου (προφανώς) αγγίζει τα όρια του αριστουργήματος.

Ο Γερμανός ερευνητής Theodor Koch-Grunberg  στις αρχές του 1900 βρίσκεται στον Αμαζόνιο και περιπλανάται 4 χρόνια σε μια προσπάθεια να βρει το σπάνιο φυτό «γιακρούνα» στο οποίο αποδίδονται απίστευτες θεραπευτικές ιδιότητες. Για να το βρει θα ζητήσει τη βοήθεια ενός νεαρού Σαμάνου, του τελευταίου εναπομείναντα μιας ινδιάνικης φυλής στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Σαράντα χρόνια αργότερα ένας άλλος ερευνητής ο Richard Evans Schultes, Αμερικάνος  αυτή τη φορά, θα ταξιδέψει ως τον Αμαζόνιο για να αναζητήσει το ίδιο φυτό. Αρωγός του θα σταθεί και πάλι ο ίδιος Σαμάνος.

Στην ταινία μέσα από τα απίστευτα σκηνοθετικά πλάνα των παρθένων τοπίων, αντιπαραβάλλονται δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι κόσμοι. Από τη μία, αυτός των «πρωτόγονων» φυλών του Αμαζονίου που ζουν αγνά με βάση το ένστικτο και την πίστη τους στη φύση, που ξέρουν να διαβάζουν τα σημάδια της, να την αφουγκράζονται, να την αγαπούν και να τη σέβονται. Κι από την άλλη, ο απόλυτα «ορθολογιστικός» δυτικός πολιτισμός στον οποίον οι άνθρωποι έχουν αλλοτριωθεί σε τέτοιο βαθμό που έχουν χάσει αυτό το χάρισμα της απόλυτης σύνδεσης με τη μητέρα φύση. Δρουν κυρίως χρησιμοθηρικά, απόλυτα προσκολλημένοι στα υλικά αγαθά τους, έχοντας απολέσει την έννοια του μέτρου ενώ η βία έχει φωλιάσει στις καρδιές του. Ξεδιπλώθηκαν τόσα ηθικά διλήμματα, τόσα μηνύματα που φεύγεις από την αίθουσα βαθύτατα προβληματισμένος, παρόλο που ξέρεις την απάντηση. Γνωρίζεις πως η ζυγαριά των ύβρεων γέρνει σαφώς προς τη μεριά του δικού σου πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που έχει ξεχάσει, να περιμένει στωικά, να ακούει και να βλέπει με την ψυχή, να ονειρεύεται. Κι ο καθένας περιφέρεται σαν είδωλο του εαυτού του, που ναι μεν του μοιάζει, αλλά είναι απόλυτα κενό, κούφιο και φθαρτό μες το χρόνο.

image

Βλέποντας αυτή την ταινία γίνεσαι για κάποιες ώρες ένα με την άγρια ζούγκλα. Ο σκηνοθέτης επέλεξε να είναι ασπρόμαυρη. Στην αρχή, σκέφτηκα, πόσο πανέμορφη θα ήταν αν ήταν έγχρωμη και βλέπαμε όλα αυτά τα μαγευτικά χρώματα της φύσης. Όταν τέλειωσε, κατάλαβα το λόγο της επιλογής του και ήταν ακριβώς αυτό, να μην σε παρασύρουν τα έντονα χρώματα που βλέπεις με τα μάτια, αλλά να τη δεις με τα μάτια της φαντασίας σου. Το απρόμαυρο της απέδιδε, μια σκληρότητα, ένα μυστήριο, μια αντίθεση, τα κύρια χαρακτηριστικά που απαρτίζουν τη φύση δηλαδή.

Η ταινία εν τέλει είναι αφιερωμένη σε αυτές τις χαμένες φυλές του Αμαζονίου, που αντιπροσωπεύουν έναν πολιτισμό που ποτέ δεν καταλάβαμε, τουναντίον προσπαθήσαμε να αλλοιώσουμε σε υπερθετικό βαθμό φέρνοντάς τον στα μέτρα μας με βίαιο τρόπο. Σε όλες εκείνες τις φυλές που ποτέ δεν ακούσαμε το τραγούδι τους…

Αν μπορούσα να σου δώσω μια συμβουλή, αυτή θα ήταν να μην χάσεις τη συγκεκριμένη ταινία!

Δες το trailer εδώ!

Advertisements

9 thoughts on “ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΑΙΝΙΑΣ: ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s