ΤΑ «ΔΙΟΔΙΑ» ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΥ

image

Πολύ πριν ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος ασχοληθεί με Λούλες και Λεσβίες, έγραφε όμορφες ιστορίες ενηλικίωσης για εφήβους που πληρώνουν τα Διόδια της εφηβείας τους και συνεχίζουν με ορμή το ταξίδι της ζωής.

Τέλη της δεκαετίας του ’70 με αρχές ’80, μια παρέα τεσσάρων αγοριών ζουν στον πυρετό της θερινής προετοιμασίας για τις Εισαγωγικές Εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, προσπαθώντας να βρουν όρεξη για διάβασμα ώστε να αποφύγουν το κήρυγμα των γονιών και την απογοήτευση μια ενδεχόμενης αποτυχίας. Παράλληλα, φλερτάρουν, κάνουν σχέσεις και τις χαλάνε, γεύονται τις πρώτες ερωτικές απογοητεύσεις, ανακαλύπτουν την αξία της φιλίας, αισθάνονται το θάνατο και την απώλεια αγαπημένων προσώπων να τους ακουμπούν την πλάτη, ακούνε μουσική και ταξιδεύουν με τη συντροφιά της νοερά ως τα αστέρια, μπαίνουν σε βανάκια και βάζουν την ταχεία προς άγνωστη κατεύθυνση θέλοντας απλά να απολαύσουν τη διαδρομή. Με λίγα λόγια, ζουν μες τον πυρήνα της νεότητάς τους που ετοιμάζεται να εκραγεί και να μετουσιωθεί σε κάτι διαφορετικό.

Το βιβλίο μου άρεσε κυρίως για έναν λόγο, με ταξίδεψε σε μια εποχή που, ούσα γεννημένη αρχές του ’90, γνώρισα μόνο μέσω των διηγήσεων των γονιών μου ή των cult κασετών του ’80! Μια εποχή με τις ντισκοτέκ της, τους πειρατικούς ραδιοσταθμούς της, τα ζαχαροπλαστεία της, το άγαρμπο αλλά αληθινό καμάκι της, την αυθεντικότητά της. Τότε που οι νέοι δεν αποτελούσαν έρμαια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που οι άνθρωποι δεν είχαν περιχαρακωθεί ακόμα στον εαυτό τους τρελαμένοι από το άγχος της καθημερινότητας. Με μετέφερε σε εκείνα τα χρόνια που υπήρχε ακόμα η έννοια της «παρέας» και της «γειτονιάς», με τους ανθρώπους να επικοινωνούν ουσιαστικά και τα παιδιά να παίζουν στις αλάνες. Σε μια εποχή αθωότητας, οπού ο έρωτας δεν πουλιόταν σε τσόντες στο διαδίκτυο και που οι νέοι πίστευαν ακόμα σε κάποια ιδεώδη, ελπίζοντας πως κάτι μπορεί να αλλάξει, πριν το μέλλον τους διαψεύσει πανηγυρικά. Με μια γραφή όμορφη και μια ιστορία ρεαλιστική, το βιβλίο αυτό με γέμισε με μια γλυκιά νοσταλγία για κάτι που δε θα ζήσω ποτέ.

Παλιά_αθήνα

Ο Ραπτόπουλος έγραψε τα «Διόδια» περίπου το ’81, όταν ήταν δηλαδή μόλις 22 ετών! Αυτό με έκανε να τον εκτιμήσω ακόμα περισσότερο και να θαυμάσω το ταλέντο του να «λέει» ιστορίες. Μακάρι κάποια στιγμή η Μούσα του να τον παρακινήσει να μας διηγηθεί ξανά μια ιστορία για εποχές αλλοτινές και ηλικιακές μεταβάσεις!

Τα «Διόδια» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου επανακυκλοφόρησαν από τις Εκδόσεις Κέδρος και μετρούν 189 σελίδες.

Advertisements

8 thoughts on “ΤΑ «ΔΙΟΔΙΑ» ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΥ

  1. Ο/Η MichaelK λέει:

    Πολύ ωραίο ακούγεται, μου αρέσουν κάτι τέτοια νοσταλγικά, θα σου πρότεινα να δεις και την ταινία «Τέλος Εποχής» που αναφέρεται μεν στα 70s αλλά βγάζει πολυ όμορφα τα ίδια συναισθήματα που μας περιγράφεις εδώ.

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s